2 . امام صادق عليه السلام و مسألهء خلافت در جلسهء پيش عرض كرديم يكى از ائمهء ما كه با مسألهء خلافت و حكومت يك برخوردى به اصطلاح داشته است امام صادق است ، به اين معنا كه اولًا در زمان ايشان يك وضعى پيش آمد كه همهء كسانى كه داعيهء حكومت و خلافت داشتند به جنب و جوش آمدند جز امام صادق كه اساساً كنار كشيد . و خصوصيت اصلى زمان ايشان همان علل و موجباتى بود كه سبب شد حكومت از امويان به عباسيان منتقل شود . و بعلاوه ما مىبينيم كه شخصيتى مانند « ابو سلمهء خلّال » كه او بر أبو مسلم هم تقدم داشته ( او را مىگفتند « وزير آل محمد » و أبو مسلم را مىگفتند « امير آل محمد » ) [ براى انتقال حكومت از امويان به عباسيان تلاش مىكند . ] و البته ابو سلمه پس از انقراض امويها و استقرار حكومت بر عباسيها تغيير عقيده مىدهد و به فكر مىافتد كه خلافت را به آل على منتقل كند ، و دو نامه به وسيلهء دو نفر مىفرستند به مدينه ، يكى براى امام صادق و يكى براى عبد اللَّه محض - كه از بنى اعمام حضرت و از اولاد امام مجتبى بود - و از اين دو نفر عبد اللَّه محض خوش‌حال مىشود و استقبال مىكند ولى امام صادق فوق العاده بىاعتنايى مىكند ، حتى نامه‌اش را نمىخواند و در حضور آورندهء آن ، جلوى چراغ مىگيرد و مىسوزاند ، مىگويد جواب اين نامه همين است ، كه راجع به اين قسمت مفصل صحبت كرديم .