زيرورو خواهد شد . اين بينش قوى اوست . روح بزرگ حسين بن على عليه السلام يك روح بزرگ و يك روح مقدس است . اساساً روح كه بزرگ شد تن به زحمت مىافتد ، و روح كه كوچك شد تن آسايش پيدا مىكند . اين خود يك حسابى است . ابن عباس‌ها بيايند نهى كنند ، مگر روح حسين اجازه مىدهد ؟ ! متنبّى ، شاعر معروف عرب شعر خوبى دارد ، مىگويد : وَ اذا كانَتِ النُّفوسُ كِباراً * تَعِبَتْ فى مُرادِهَا الْأجْسامُ « 1 » مىگويد وقتى كه روح بزرگ شد جسم و تن چاره‌اى ندارد جز آنكه به دنبال روح بيايد ، به زحمت بيفتد و ناراحت شود . اما روح كوچك به دنبال خواهشهاى تن مىرود ، هرچه را كه تن فرمان بدهد اطاعت مىكند . روح كوچك به دنبال لقمه براى بدن مىرود اگر چه از راه دريوزگى و تملّق و چاپلوسى باشد . روح كوچك دنبال پست و مقام مىرود و لو با گرو گذاشتن ناموس باشد . روح كوچك تن به هر ذلت و بدبختى مىدهد براى اينكه مىخواهد در خانه‌اش فرش يا مبل داشته باشد ، آسايش داشته باشد ، خواب راحت داشته باشد . اما روح بزرگ به تن نان جو مىخوراند ، بعد هم بلندش مىكند و مىگويد شب‌زنده‌دارى كن . روح بزرگ وقتى كه كوچكترين كوتاهى در وظيفهء خودش مىبيند ، به تن مىگويد اين سر را توى اين تنور ببر تا حرارت آن را احساس كنى و ديگر در كار يتيمان و بيوه‌زنان كوتاهى نكنى ! « 2 » روح بزرگ آرزو مىكند كه در راه هدفهاى الهى و هدفهاى بزرگ خودش كشته شود ؛ فرقش شكافته مىشود ، خدا را شكر مىكند « 3 » . روح وقتى كه بزرگ شد ، خواه ناخواه بايد در روز عاشورا سيصد زخم به بدنش وارد شود . آن تنى كه در زير سم اسبها لگدمال مىشود ، جريمهء يك روحيهء بزرگ را مىدهد ، جريمهء يك حماسه را مىدهد ، جريمهء حق‌پرستى را مىدهد ، جريمهء

--> ( 1 ) . ديوان متنبّى ، جزء دوم ، ص 267 ، چاپ مكتب دار البيان بغداد . ( 2 ) . [ اشاره به على عليه السلام و آن داستان معروف است كه در كتاب داستان راستان تحت عنوان « مرد ناشناس » آمده است . ] ( 3 ) . [ اشاره به على عليه السلام است كه پس از شكافته شدن فرق مباركش ندا در داد : « فُزتُ بِرَبِّ الْكَعْبَة » قسم به خداى كعبه كه رستگار شدم . ]