مىمانيم . فرمود : پيغمبر همين قدر كه اسلحه پوشيد و بيرون آمد ، ديگر صحيح نيست اسلحه‌اش را كنار بگذارد . حالا كه بنا شد برويم بيرون ، مىرويم بيرون . غرض اين جهت است كه اينها سبكها و روشهاى مختلف است كه خوب است در قسمتهاى مختلف بررسى بشود . اينها فهرستهاى مختصرى بود كه براى شما عرض كردم . شايد هر شبى توفيق پيدا كنيم كه شيوه و روش پيغمبر را در هر قسمتى از اين قسمتها براى شما بيان كنيم . فلسفهء ذكر مصيبت ايام از نظرى به حضرت زهرا ( سلام اللَّه عليها ) تعلق دارد . نكته‌اى را چون ديشب يكى از جوانان سؤال كرد مىخواهم برايتان عرض كنم ، شايد خوب باشد . البته من هيچ وقت اصرار ندارم كه در هر سخنرانى لزوماً ذكر مصيبت كنم . اگر سخن رسيد به جايى كه ببينم ذكر مصيبت كردن ، به خودم تحميل كردن است و بايد از جايى به جاى ديگر بروم ، نمىگويم . ولى اكثر ، خصوصاً در ايام مصيبت ، ولو به‌طور اشاره هم شده است ذكر مصيبت مىكنم . جوانى از من پرسيد كه آيا اين كار ضرورتى يا حسنى دارد يا نه ؟ اگر بناست مكتب امام حسين عليه السلام احيا بشود ، آيا ذكر مصيبت امام حسين هم ضرورتى دارد ؟ گفتم بله ، دستورى است كه ائمهء اطهار به ما داده‌اند و اين دستور فلسفه‌اى دارد و آن اينكه هر مكتبى اگر چاشنيى از عاطفه نداشته باشد و صرفاً مكتب و فلسفه و فكر باشد ، آنقدرها در روحها نفوذ ندارد و شانس بقا ندارد ، ولى اگر يك مكتب چاشنيى از عاطفه داشته باشد ، اين عاطفه به آن حرارت مىدهد . معنا و فلسفهء يك مكتب ، آن مكتب را روشن مىكند ، به آن مكتب منطق مىدهد ، آن مكتب را منطقى مىكند . بدون شك مكتب امام حسين منطق و فلسفه دارد ، درس است و بايد آموخت اما اگر ما دائماً اين مكتب را صرفاً به صورت يك مكتب فكرى بازگو كنيم حرارت و جوشش گرفته مىشود و اساساً كهنه مىگردد . اين ، بسيار نظر بزرگ و عميقانه‌اى بوده است ، يك دورانديشى فوق العاده عجيب و معصومانه‌اى بوده است كه گفته‌اند براى هميشه اين چاشنى را از دست ندهيد ؛ چاشنى عاطفه ، ذكر مصيبت حسين بن على عليه السلام يا اميرالمؤمنين يا امام حسن يا ائمهء ديگر و يا حضرت زهرا ( سلام اللَّه عليها ) . اين چاشنى عاطفه را ما حفظ و نگهدارى كنيم .