به او گفتم اين چه كارى بود ؟ اين جنايت است و ديه دارد ، چرا اين كار را كردى ؟ گفت : اين مردم براى امام حسين جز از اين راه گريه نمىكنند ، به هر حال بايد اشك مردم را جارى كرد ، از هر وسيله شده بايد استفاده كرد . ايشان مىگويد اين مطلب غلط است ، « از هر وسيله شده » يعنى چه ؟ ! مگر امام حسين آن قدر مصائب جانسوز ندارد ؟ ! اگر او دل دارد ، اگر او محبت امام حسين را دارد ، اگر واقعاً شيعهء امام حسين است كه تو روضهء راست هم بخوانى گريه مىكند ، و اگر دل ندارد ، اگر محبت امام حسين را ندارد ، اگر حسين را نمىشناسد ، مىخواهم صدسال هم گريه نكند . اين چه وسيله‌اى است كه تو دارى استخدام مىكنى ؟ ! . پس اين مطلبى كه عرض كردم كه براى حقيقت از هر وسيله‌اى نمىشود استفاده كرد منظورم ايمان است و منظور ايشان هم همين است ؛ يعنى در راه دعوت به حق و حقيقت ، در راه عبور دادن مردم از بىايمانى به ايمان [ از هر وسيله‌اى نمىشود استفاده كرد . ] دراينجا اصلًا باب اهم و مهم هم مطرح نيست . مسألهء اهم و مهم جايش جاى ديگر است يعنى در مصالح اجتماعى و حتى در مورد عبادات شخصى و فردى مثل نماز خواندن و يا زمين غصبى و امثال اينهاست ، اما در باب تبليغ و رساندن پيام اسلام يك ذره نبايد انسان از حق و حقيقت [ تجاوز كند ] . انسان مىخواهد حديثى را نقل كند ، بعد بگويد اگر اين حديث را اين‌طور طرح كنم اثرش بيشتر است . اين گناه است ، بايد گفت فضولى است ، حق اين حرفها را ندارى . ايشان بعد آياتى از قرآن ذكر مىكنند كه خدا تضمين كرده است : « إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا » « 1 » ما پيامبران خودمان را در راه تبليغ يارى مىكنيم . اى پيغمبران من ! شما از راه حق و حقيقت برويد ، ديگر اثر كردن با ما ؛ ما تضمين مىكنيم . پيغمبران هم از همين راه رفتند و به نتيجه‌اى كه خود مىخواستند رسيدند . پس ما در استخدام وسيله در راه دعوت مردم به دين و ايمان مجاز نيستيم كه از هر وسيله كه شده است استفاده كنيم . اتفاقاً اشتباه مىكنيم ، نتيجهء معكوس مىدهد . ما كه از نظر منابع فقير نيستيم ؛ بگذار آنهايى كه از نظر منابع فقيرند بروند جعل كنند . مقصودم اين است كه ما چرا ؟ ! ما اينقدر از نظر منابع غنى هستيم كه حتى احساس نيازش هم غلط است . مىخواهى مردم را نسبت به امام حسين عليه السلام بگريانى ، صحنهء عاشورا آنقدر پر از حماسه

--> ( 1 ) مؤمن / 51 .