كنم ، دليلى ذكر كنم بىحقيقت و دروغ ، بعد معلوم بشود كه اين دليلى كه من آوردم و راهى كه براى دعوت مردم به حقيقت طى كردم دروغ بوده و اصلًا من با دروغ مردم را با ايمان كردم ، اين ضربه‌اى به ايمان مىزند كه ديگر التيام پذير نيست . پس سخن ما در موضوع تبليغ بود . قبلًا مثالى عرض كردم كه بعضى مىگويند در راه تقويت ايمان ، تهمت هم به اهل بدعت بزنيد و به عبارت ديگر براى تقويت ايمان ، به اهل بدعت هر دروغى مىخواهيد ببنديد . آنها مىخواستند يك چراغ سبز به اصطلاح داشته باشند ، به بهانهء اينكه هدف ما ايمان است و هر وقت هدف ايمان شد اسلام به ما چراغ سبز نشان داده كه به دشمنان اسلام دروغ ببنديد . گفتيم نه ، هرگز اسلام براى ايمان و در راه دعوت به حق و حقيقت ، دروغ را اجازه نمىدهد ، به هيچ شكلى و به هيچ نحوى . ساير كارهاى مقدس هم از همين قبيل است . سخن حاج ميرزا حسين نورى مرحوم حاج ميرزا حسين نورى ( اعلى اللَّه مقامه ) از بزرگان محدثين شيعه است و از وفات ايشان در حدود هفتاد و دو سال بيشتر نمىگذرد ، چون وفات ايشان در سال 1321 هجرى قمرى بوده است . مرحوم ابوى ما ( قدَّسَ اللَّه سِرَّه ) كه در سال 21 براى تحصيل به نجف مشرف مىشوند ، مىفرمودند در اين سال - كه اولِ طلبگىشان بوده است - ما يك بار ديديم كه مرحوم حاجى منبر رفت - و ايشان منبر هم مىرفتند ؛ محدث بزرگوارى بوده است - و يادم هست كه اين آيه را عنوان كرد : « وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً . إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » « 1 » . بعد هم طولى نكشيد كه ايشان مريض شدند و از دنيا رفتند . استادِ مرحوم حاج شيخ عباس قمى ( رضوان اللَّه عليه ) بوده ؛ و مرحوم حاج ميرزا حسين نورى واقعاً محدث متبحرى است . كتاب كوچكى به فارسى نوشته به نام « لؤلؤ و مرجان » راجع به دستور براى اهل منبر و انتقاد از بعضى اهل منبر كه شرايط تبليغ دين را رعايت نمىكنند ( من اين كتاب را از اول تا آخر خواندم ، فوق العاده تحت تأثير آن قرار گرفتم و مكرر در مكرر از اين كتاب ترويج و تبليغ كرده‌ام . ) ايشان فكر كرده كه بعضى از اهل منبر دو چيز را رعايت نمىكنند : يكى راستگويى را ، آن هم به بهانهء اينكه هدف ما مقدس است و براى

--> ( 1 ) كهف / 23 و 24 .