غرضم اين است : يكى از راههايى كه از آن راه بر دين از جنبه‌هاى مختلف ضربه وارد شده است ، رعايت نكردن اين اصل است كه ما همان‌طور كه هدفمان بايد مقدس باشد ، وسايلى هم كه براى اين هدف مقدس استخدام مىكنيم بايد مقدس باشد . مثلًا ما نبايد دروغ بگوييم ، نبايد غيبت كنيم ، نبايد تهمت بزنيم ؛ نه فقط براى خودمان نبايد دروغ بگوييم ، به نفع دين هم نبايد دروغ بگوييم ، يعنى به نفع دين هم نبايد بىدينى كنيم ، چون دروغ گفتن بىدينى است . به نفع دين دروغ گفتن ، به نفع دين بىدينى كردن است . به نفع دين تهمت زدن ، به نفع دين بىدينى كردن است . به نفع دين غيبت كردن ، به نفع دين بىدينى كردن است . دين اجازه نمىدهد ولو به نفع خودش ما بىدينى كنيم . « ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ » . ببينيد سيرهء تبليغى پيغمبر اكرم - كه از مهمترين سيره‌هاى ايشان است - چگونه بوده ! پيغمبر ، اسلام را چگونه تبليغ كرد ، چگونه ارشاد و هدايت كرد ؟ بعداً - ان شاء اللَّه - دربارهء سيرهء تبليغى رسول اكرم صحبت مىكنم و عرايضى عرضه مىدارم . على عليه السلام و بستن آب به روى دشمن ما واقعاً بايد در احوال پيشوايان بزرگ دينمان يعنى در احوال معصومين تأمل و تفكر كنيم ، ببينيم آنها چگونه بودند . اين خيلى فكر دارد : جنگ صفّين در يكى از كرانه‌هاى فرات رخ داد . اصحاب معاويه « شريعه » يعنى محلى را كه مىشد آب برداشت مىگيرند . بعد على عليه السلام وارد مىشود . اصحابش بىآب مىمانند . [ پيكى را ] نزد معاويه مىفرستد كه آخر ما اول براى مذاكره و صحبت كردن آمده‌ايم ، بلكه خداوند با مسالمت اين مشكل را از ميان مسلمين بردارد و حل كند ؛ چرا دست به چنين كارى زدى ؟ ولى معاويه كه فكر مىكند پيروزى بزرگى به دست آورده گوشش بدهكار نيست . وقتى كه اميرالمؤمنين مىبيند كه فايده ندارد ، دستور حمله مىدهد و همان روز به شام نرسيده ، اصحاب معاويه رانده مىشوند و اصحاب على عليه السلام شريعه را مىگيرند . بعد اصحاب مىگويند : ما حالا ديگر مقابله به مثل مىكنيم و اجازه نمىدهيم اينها آب بردارند . على عليه السلام مىگويد : ولى من اين كار را نمىكنم چون آب يك چيزى است كه خدا آن را براى كافر و مسلمان قرار داده . اين كار دور از شهامت و فتوّت و مردانگى است . آنها چنين كردند ، شما نكنيد . على نمىخواهد پيروزى را به بهاى يك عمل ناجوانمردانه به دست بياورد .