باسمه تعالى ما و اسلام به طورى كه تاريخ شهادت مىدهد ، ما ايرانيان در طول زندگانى چندين هزارسالهء خود با اقوام و ملل گوناگون عالم ، به اقتضاى عوامل تاريخى گاهى روابط دوستانه و گاهى روابط خصمانه داشته‌ايم . يك سلسله افكار و عقايد در اثر اين روابط از ديگران به ما رسيده است ، همچنانكه ما نيز به نوبهء خود در افكار و عقايد ديگران تأثير كرده‌ايم . هر جا كه پاى قوميت و مليت ديگران به ميان آمده مقاومت كرده و در مليت ديگران هضم نشده‌ايم ، و در عين اينكه به مليت خود علاقه مند بوده‌ايم اين علاقه مندى زياد تعصب آميز و كوركورانه نبوده و سبب كورباطنى ما نگشته است تا ما را از حقيقت دور نگاه دارد و قوهء تميز را از ما بگيرد و در ما عناد و دشمنى نسبت به حقايق به وجود آورد . از ابتداى دورهء هخامنشى كه تمام ايران كنونى به اضافهء قسمتهايى از كشورهاى همسايه تحت يك فرمان درآمد ، تقريباً دو هزار و پانصد سال مىگذرد . از اين بيست و پنج قرن ، نزديك چهارده قرن آن را ما با اسلام به سر برده‌ايم و اين دين در متن زندگى ما وارد و جزء زندگى ما بوده است ؛ با آداب اين دين كام اطفال خود را برداشته‌ايم ، با آداب اين دين زندگى كرده‌ايم ، با آداب اين دين خداى يگانه را پرستيده‌ايم ، با آداب اين دين مرده‌هاى خود را به خاك سپرده‌ايم . تاريخ ما ،