فلسفه ( على الظاهر نزد جهانگيرخان و آخوند ملامحمد كاشى ) پرداخت . بعد به تهران آمد و شش سال نزد اساتيد تهران : حكيم اشكورى و حكيم كرمانشاهى و حكيم نيريزى فلسفه تحصيل كرد . آنگاه به عتبات رفت و ده سال علوم منقول را نزد اساتيد فن تكميل كرد و در سن 35 سالگى ( سال 1340 قمرى ) به تهران مراجعت كرد و به تدريس معقول و منقول ( بالخصوص معقول ) پرداخت . پس از تأسيس دانشگاه تهران در سال 1313 هجرى شمسى ( تقريباً 1353 قمرى ) در دانشكدهء ادبيات و دانشكدهء علوم معقول ومنقول به تدريس پرداخت . از حدود سال 1365 كه مدرسهء عالى سپهسالار نام دانشگاه روحانى يافت ، در آنجا مشغول تدريس شد و تقريباً تا پايان عمرش ادامه يافت . مرحوم عصار مردى خوش محضر و بذله‌گو بود ؛ هيچ چيز را به جد نمىگرفت . از مرحوم عصار آثارى در وحدت وجود و بدا و علم الحديث و تفسير باقى مانده است . بعضى از آن آثار اخيراً چاپ شده است . معظم له در سال 1394 درگذشت « 1 » . طبقهء سى و سوم اين طبقه ، طبقهء اساتيد خود ما هستند . ما به ملاحظاتى از ترجمهء اين طبقه در حال حاضر خوددارى مىكنيم و به وقت ديگر و فرصت مناسبترى موكول مىكنيم . اين طبقه بندى نظر به اينكه اولين بار است كه صورت مىگيرد و تا كنون نديده‌ايم كسى ديگر به اين شكل بررسى كرده باشد ، طبعاً خالى از نقص نخواهد بود . اولين نقص اين است كه جامع نيست ؛ افراد بسيارى از قلم افتاده‌اند يا خود از قلم انداخته‌ايم ، زيرا غرض ذكر همهء حكما يا حكيم مشربان دورهء اسلامى نيست ، جمع آورى همهء آنها كار آسانى نيست ، قصد ما تنها متوجه افرادى است كه تأثير روشنى از راه تأليف يا تدريس و تربيت شاگردان در نسل بعدى داشته و پرچمدار اين فن بوده و در ادامه و استمرار اين بخش عظيم فرهنگى اسلامى نقش مثبتى داشته‌اند . در پايان يادآورى نكاتى را لازم مىدانيم :

--> ( 1 ) . تاريخ مدرسهء سپهسالار ، تأليف ابوالقاسم سحاب ، ص 169 و 170 ، و برخى اطلاعات مستقيم .