مىكنند كه در سال 46 هجرى ( پنج سال قبل از اين واقعه ) « ربيع الحارثى بيامد به سيستان و سيرتهاى نيكو نهاد و مردمان را « 1 » جبر كردند تا علم و قرآن و تفسير آموختند و داد و عدل فرو نهاد و بسيار گبركان مسلمان گشتند از نيكويى سيرت او » . آرى ، اين بوده حال زردشتيان در زمان خلفاى راشدين و در زمان معاويه در وقتى كه ربيع الحارثى حكومت مىكرده است . هنگامى كه زياد ستمگر تصميم ظالمانه‌اى مىگيرد با عكس العمل شديد مسلمانان روبرو مىشود و خليفهء ستمگر وقت هم كه خود را با مخالفت مسلمانان مواجه مىبيند ، حكم عامل خود را نقض و نظر مسلمانان را تأييد مىكند . عليهذا ديگر چه جاى گريه و زارى و نقل قسمتى از تاريخچه و ترك قسمتى ديگر و ادعاى اين كه زردشتيان مجبور بودند عقايد خويش را نهفته دارند ؟ ! . ما منكر مظالم امويان نيستيم ، ولى اين مظالم نسبت به مظالمى كه قبلًا ايرانيان از طرف حكام خود مىديدند چيزى نبود . ثانياً امويان لبهء تيز تيغ خود را متوجه آل على كرده بودند كه آنها را رقباى خود مىدانستند و از جانب آنها احساس خطر مىكردند . قطعاً زردشتيان در حكومت اموى از پيروان و دوستان اهل بيت وضع بهترى داشته‌اند . البته سياست امويان يك سياست نژادى بود و حكومت آنها حكومت عربى بود نه اسلامى ؛ ميان عرب و غيرعرب تبعيض قائل مىشدند ، ولى اين تبعيض ميان عرب و غيرعرب بود يعنى حتى ميان يك مسلمان عرب با مسلمان غيرعرب تفاوت قائل مىشدند و به مذهب كارى نداشتند ؛ زردشتيان اگر به شرايط معمول اهل ذمّه عمل مىكردند در امنيت بودند . زردشتيان در دورهء عباسيان آزادى كامل به دست آوردند ، با ائمه عليهم السلام و علماى مسلمين در اطراف عقايد اسلامى و زردشتى به مباحثه و مجادله و مبارزهء قلمى مىپرداختند . قبلًا در بخش اول اين كتاب نقل كرديم كه گرايش عمدهء ايران از زردشتيگرى به اسلام و ويرانى آتشكده‌ها و ساختن مساجد به جاى آنها در قرونى واقع شده كه ايران استقلال سياسى داشته و نفوذ عرب قطع شده بود و افرادى ايرانى

--> ( 1 ) . يعنى مسلمانان را .