مشروب براى مردگان بر بامها ، راندن حيوانات وحشى و پرانيدن مرغان در ميان شعلهء آتش در جشن سده ، نوشيدن شراب و تفريح نمودن در گرد آتش و غيره « 1 » كريستن سن در فصل دوم كتاب خويش مىنويسد : « روحانيون در روابط خود با جامعه وظايف متعدد و مختلف داشته‌اند ، از قبيل اجراى احكام طهارت و اصغاء اعترافات گناهكاران و عفو و بخشايش آنان و تعيين ميزان كفارات و جرائم و انجام دادن تشريفات عادى هنگام ولادت و بستن كستيك ( كمربند مقدس ) و عروسى و تشييع جنازه و اعياد مذهبى . . . روزى چهار بار بايستى آفتاب را ستايش و آب و ماه را نيايش نمود . هنگام خواب و برخاستن و شستشو و بستن كمربند و خوردن غذا و قضاى حاجت و زدن عطسه و چيدن ناخن و گيسو و افروختن چراغ و امثال آن بايستى هر كسى دعايى مخصوص تلاوت كند . آتش اجاق هرگز نبايستى خاموش شود و نور آفتاب نبايستى بر آتش بتابد و آب با آتش نبايستى ملاقات نمايد و ظروف فلزى نبايستى زنگ بزند زيرا كه فلزات مقدس بودند . اشخاصى كه به جسد ميت و بدن زن حائض يا زنى كه تازه وضع حمل كرده - مخصوصاً اگر طفل مرده از او به وجود آمده باشد - دست مىزدند بايستى در حق آنها تشريفاتى اجرا كنند كه بسى خستگىآور و پرزحمت بود . ارداى ويراز كه از اولياى دين زردشتى است « 2 » هنگام مشاهدهء جهنم در ميان معذبين مثل قاتل و لوّاط و كافر و جانى ، افرادى را هم ديد كه به سبب استحمام در آب گرم و آلودن آتش و آب به اشياء پليد و سخن گفتن در حين تناول طعام و گريستن بر اموات و راه رفتن بدون كفش ، در رديف ساير گناهكاران معذب بودند . » « 3 » گاو و بالخصوص گاو نر تقدس مخصوصى پيدا كرده بود . در تعليمات اصلى زردشت قربانى كردن گاو و هر حيوان ديگر - كه قبل از زردشت خون اين حيوانها را مىريختند بدون آنكه منظور اطعام نيازمندان باشد بلكه به خيال اينكه ريختن خون اين حيوانات سبب تقويت خدايان مىگردد - ممنوع شد و تأكيد شد كه از اين

--> ( 1 ) . كريستن سن اينها را از بيرونى نقل مىكند . ( 2 ) . ارداى ويرافنامه كتابى است كه مكاشفه يا معراج نامهء اين روحانى زردشتى به شمار مىرود . ( 3 ) . ايران در زمان ساسانيان ، ص 141 .