تشيع تحت تأثير همين عقيده است كه محكم به مذهب تشيع چسبيده‌اند . انتخاب خليفه يا جانشين روحانى پيغمبر هر اندازه نزد عرب دموكرات امر طبيعى بود ، در نظر اهل تشيع غيرطبيعى مىنمود و جز ايجاد اشمئزاز اثر ديگرى نداشت ، و شخص عمر خليفهء ثانى سنت و جماعت هم بدان سبب نزد شيعه مورد نفرت است كه امپراطورى ايران را نابود ساخت . كينهء ايرانيان نسبت به عمر گرچه در لباس مذهب ظاهر شد ، محل هيچ گونه شبهه و ترديد نيست . به عقيدهء ايرانيان حسين بن على كه پسر كوچك فاطمهء زهرا بنت نبى اكرم مىباشد ، شهربانو دختر يزدگرد سوم آخرين پادشاه ساسانى را به حبالهء نكاح درآورد و بنابراين هر دو فرقهء بزرگ تشيع ( اماميه و اسماعيليه ) نه تنها نمايندهء حقوق و فضائل خاندان نبوتند ، بلكه واجد حقوق و فضائل سلطنت نيز مىباشند ، زيرا نژاد از دو سو دارند : از بيت رسالت و از دودهء ساسانى . » « 1 » آرى اين است توجيهى كه برخى از مستشرقين و ايرانيانى كه تحت تأثير سخنان آنها واقع شده‌اند ، راجع به ماهيت مذهب شيعه و علت پيدايش آن مىنمايند . بديهى است كه بحث تفصيلى در اين موضوع نيازمند به رسالهء جداگانه‌اى است ، ولى ما در اينجا از ذكر بعضى مطالب به‌طور اجمال گزيرى نداريم . موضوع ازدواج امام حسين عليه السلام با شهربانو دختر يزدجرد و تولد امام سجاد عليه السلام از شاهزاده خانمى ايرانى و انتساب ائمهء بعد از ايشان به خاندان سلطنتى ايران بهانه‌اى به دست عده‌اى خيالباف يا مغرض داده است كه گرايش ايرانيان را به خاندان رسالت نتيجهء انتساب آنها به دودمان شاهان ساسانى معرفى كنند و اعتقاد شيعيان را به حق الهى ائمهء اطهار عليهم السلام از بقاياى اعتقاد قديمى ايرانيان به « فرّهء ايزدى » پادشاهان ساسانى بدانند ، زيرا مسلّم است كه پادشاهان ساسانى خود را آسمانى نژاد مىدانستند و براى خود مقامى نيمه خدايى و فوق بشرى قائل بودند . آيين زردشتى آن عصر نيز اين طرز تفكر را تأييد مىكرد . مىگويند در يكى از كتيبه‌هاى پهلوى كه از شاهپور پسر اردشير ساسانى در حاجى آباد به دست آمده است چنين نوشته شده است :

--> ( 1 ) . تاريخ ادبيات ، ترجمهء فارسى ، ج 1 / ص 195 .