6 . حاجى يك مؤيّد ديگرى هم براى اشتراك معنوى وجود مىآورد . البته آن را دليل نمىداند . گفته‌اند اينكه يك لفظ مشترك معنوى باشد و در اشعار ، قافيه واقع شود نقص است ؛ اما اگر مشترك لفظى باشد ( مثل لفظ « عين » ) و قافيه شود نه تنها نقص نيست بلكه حسن هم هست ؛ و ما مىدانيم كه اگر « وجود » در اشعار قافيه قرار گيرد ايطاء و تكرار قافيه مىشود ، پس وجود مشترك معنوى است نه مشترك لفظى . ممّا به أيّد الادّعاء * ان جعله قافية ايطاء

--> استاد : اين همان مرحله‌اى است كه دست نيافتنى است و عرفا هم بدان اشاره كرده‌اند . حافظ هم آنجا كه مىگويد « عنقا شكار كس نشود دام باز چين » به همين معنا اشاره مىكند . خود پيغمبر مىگويد : « لا احصى ثناء عليك ، انت كما أثنيت على نفسك » تو آنچنان هستى كه خود ، خود را ثنا مىگويى .