شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ . ذات خدا و فرشتگان و دانشمندان بر وحدانيت خدا گواهى مىدهند . در اين آيه سه نوع گواهى ( دلالت ) ذكر شده است و نوع اول كه اشرف و عالىتر است گواهى و دلالت ذات حق بر ذات خود و بر وحدانيت خود است . بعداً بيان خواهيم كرد كه دليل بر ذات حق و دليل بر وحدانيت او عين يكديگرند . و نيز در سورهء بقره مىفرمايد : فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ . به هر طرف رو كنيد آنجا چهرهء خداست . على ( ع ) در خطبه 61 نهج البلاغه مىفرمايد : و كلّ ظاهر غيره غير باطن و كلّ باطن غيره غير ظاهر . هر ظاهرى غير خدا باطن نيست و هر باطنى غير او ظاهر نيست ( اين خداست كه در عين اينكه ظاهر است باطن است و در عين اينكه باطن است ظاهر است ) . در خطبهء 188 مىفرمايد : لا يجنّه البطون عن الظّهور و لا يقطعه الظّهور عن البطون . [ پنهان بودن او را از آشكار بودن مانع نيست و آشكار بودن او را از پنهان بودن جدا نمىسازد . ] در خطبهء 156 مىفرمايد : الظّاهر لا يقال ممّا ؟ و الباطن لا يقال فيما ؟ او نمايان است اما صحيح نيست گفته شود از چه نمايان است ؟ و پنهان است اما صحيح نيست گفته شود در چه پنهان است ؟ در حكمت متعاليه ثابت شده است كه جهت ظهور و جهت بطون در ذات حق عين يكديگر است ، يعنى او داراى دو حيثيت و دو جهت نيست كه يكى از آنها ظاهر و ديگرى باطن باشد ، حيثيت واحد است كه هم منشأ ظهور و هم منشأ بطون است و آن حيثيت واحد عبارت است از كمال فعليت و لا نهايى شدّت وجود . حاجى سبزوارى در