خارجى داشته باشد زيرا با پيدايش آنها جريان حركت قطع گرديده و سيلان مكانى جسم از ميان مىرود . از بيان گذشته اين نتيجه را مىگيريم كه : « حركت مكانى جسمى اين است كه نسبت مكانى جسم صفت تبدل و سيلان به خود گيرد به نحوى كه اگر امكان واحد را با حفظ وحدت در دو لحظهء زمانى بسنجيم مكان در لحظهء اول غير از مكان در لحظهء دوم ( با حفظ وحدت ) باشد » 1 .