و از آن روى كه در مقالهء 9 گفته شد كه ماده با داشتن صورتى عين آن صورت را بار ديگر نمىپذيرد ( تحصيل حاصل محال است ) بايد گفت اين نسبت يا صفت وجودى به وجود خود ادامه خواهد داد تا صورت و شكل مطلوب پيدا شود و پس از پيدايش آن ، امكان مذكور از ميان خواهد رفت زيرا خواستن و به خود گرفتن صورتى با داشتن همان صورت معنى ندارد . مثلًا سيب پس از سيب شدن ديگر سيب نمىشود مگر اينكه صورت سيب موجود را از خود دور كرده و با حركت و سير ديگرى دوباره سيب شود 1 . ما اين صفت وجودى را « قوه » و صورت وجودى پسين را « فعل » مىناميم و گاهى به جاى اين دو نام ( قوه و فعل ) دو لفظ امكان و فعليت را به كار مىبريم ، چنان كه مثلًا مىگوييم : تخم قوه و امكان درخت را دارد و پس از فعليت درخت قوه سپرى مىشود و يا امكان تبديل به فعليت مىگردد .