اين وضع را درودگر با چوب و تخته كه مادهء كارش مىباشد و همچنين آهنگر با آهن ، و مكانيسين با ماشين و مواد خام و . . . دارد . هر مادهء كار هر صورت كار را نمىپذيرد و هر راه به هر مقصد نمىرساند بلكه يك « مناسبتى » ميان مادهء كار و صورت كار لازم است تا در زمينهء آن ، مادهء معين صورت معين را پذيرفته و به خود بگيرد . اين خاصّه نه تنها در صنعت است بلكه صنعت در بدرقهء طبيعت 1 اين خاصه را نشان مىدهد .