نيز نيازمند است ؛ پس هر يك از اجزاى علت مانند مجموع اجزاء نسبت به آن عليت دارد كه با از ميان رفتن آن ، معلول نيز از ميان مىرود ، و از همين جا روشن مىشود كه : الف . معرف « علت تامّه » اين است كه با وجود او معلول ضرورت وجود پيدا مىكند و با عدم او ضرورت عدم ؛ و معرف « علت ناقصه » اين است كه وجود او معلول را ضرورىّ الوجود نمىكند ولى عدمش آن را ضرورىّ العدم مىسازد .