انضمام بقيهء اجزاء و شرايط ) و مىشود نشود ( بى انضمام بقيهء اجزاء و شرايط ) . و همچنين اگر « خوردن » را كه يكى از افعال ماست به علت تامّه‌اش ( مجموع انسان ، علم ، اراده ، سلامت ، اعضاى فعّاله و بودن مادّهء قابله و شرايط ديگر ) نسبت بدهيم تحقق وى ضرورى است ولى اگر به پاره‌اى از اجزاء علت با قطع نظر از اجزاء و شرايط ديگر مثلًا به انسان تنها يا انسان و علم تنها نسبت بدهيم ديگر نسبت « ضرورت » را نخواهد داشت بلكه « ممكن » خواهد بود يعنى مىشود از فاعل صادر شود و مىشود صادر نشود . و اين همان اختيارى است 1 كه انسان فطرتا براى خود اثبات مىكند و خودش