صفت وجوب و لزوم داده در حالى كه اين صفت را به حسب حقيقت ندارند . مثلًا در مورد خوردن ( مثال گذشته ) اگر چه متعلّق « بايد » را « سيرى » قرار داده ولى چون مىبيند سيرى بىبلعيدن غذا و بلعيدن بىجويدن و بى به دهان گذاشتن و به دهان گذاشتن بىبرداشتن و برداشتن بى نزديك شدن و دست دراز كردن و گرفتن و . . . ممكن نيست ، به همهء اين حركات صفت وجوب و لزوم مىدهد و چون مىبيند كه قوه فعاله در حقيقت يك چيز مىخواهد به همه اين حركات و يا به يك دسته از آنها صفت وحدت و يگانگى مىدهد و به همين قياس . . .