راستى ممكن است يك نفر انسان يك عمر تمام سرگرم انديشه‌هاى گوناگون بوده و حتى يك دم ، نظر نخستين كه گفته شد ، از فكر وى عبور و به متخيله‌اش خطور نكند و اگر نيز گاهى به فكر سير طبيعى و تكوينى وجود خود بيفتد بسيار ناچيز و نسبت به توده‌هاى جهان انديشه و پندار وى در حكم « صفر » مىباشد .