زوائد و فضلات را بيرون مىدهد و در هر سال چندى استراحت كرده و به گرد آورى و تجهيز نيروى فرسودهء خود اشتغال ورزيده و سپس سرگرم نمو گرديده و سبز شده و شكوفه باز كرده و ميوه در آورده و مىرساند ، دوباره از فعاليت بيرونى افتاده و كار گذشته را از سر مىگيرد . خلاصه همهء اين حوادث ( خواص و افعال ) با هستهء مركزى خودشان ( واحد درخت ) يك جهان كوچكى را تشكيل مىدهند كه همهء اجزاء وى به همديگر بستگى داشته و يك سازمان واحدى را پديد آورده‌اند كه در نقطهء مركزى وى واحدى به نام « جوهر درخت » و در شعاع عمل وى موجودات ديگرى به عنوان طفيلى واحد جوهرى نامبرده گرداگردش را گرفته و وابستهء وى مىباشند ، چندى فعاليت واحد نامبرده پديد و پيدا و پس از چندى مىميرد و با سقوط وى همهء اين جهان كوچك سقوط كرده و نابود مىشود . پس واحد درخت يك موجود طبيعى است كه يك سلسله خواص و آثار طبيعى را با اوضاع معيّنه ( مراد از « وضع » هيئت تركيبى است كه شرايط زمانى و مكانى و ماده با گرد آمدن و فعل و انفعال خود به وجود مىآورند ) به طور ضرورت و جبر انجام مىدهد . اكنون اگر از موجود غير زنده به موجود زنده پرداخته و مثلًا « انسان » را مورد بررسى قرار دهيم خواهيم ديد داراى همان فرمول وجودى است و يك فرد انسان عيناً وضعيت ذاتى يك موجود طبيعى را مانند درخت دارد و هر فرد انسانى هر كه و هر