ادراكى را نديده انگاشته و امكان ارتفاع وى را بپذيرد يعنى بپذيرد كه فكر در مسائل هندسى عين فكر در زبان‌شناسى است . وجدان ما هرگز حاضر نيست كه در ادراكات و افكار خود هر جمله را به جاى هر جمله و هر مفرد را به جاى هر مفرد و هر مفرد را به جاى هر جمله و بالعكس و بالاخره هر ادراك را به جاى هر ادراك گذاشته و فايده و نتيجهء هر فكر را از فكر ديگر بجويد .