رابطه دارد ، پس ناچار آنها را يافته و صورت گيرى و عكسبردارى خواهد نمود ؛ و در اين ادراك حصولى ، مهيت نفس و مهيت قواى نفسانى و افعال نفسانى از آن جهت كه افعال و قواى نفسانى مىباشند بالكنه پيش قوهء مدركه حاضر خواهند بود ( البته « كنه » در اينجا به معنى « هر چه هست همان است » ملحوظ شده نه به معنى احاطهء تفصيلى ) و همچنين نسبت ميان قوا و افعال و ميان نفس چنان كه حضوراً معلوم بود حصولًا نيز معلوم خواهد بود آنچنانكه نسب ميان محسوسات ، معلوم و دستگير مىشد ؛ و ناچار هنگامى كه ما اين نسبت را مشاهده مىنماييم حاجت و نياز وجودى و پناهندگى آنها را به نفس و استقلال وجودى نفس را نيز مشاهده مىنماييم و در اين مشاهده صورت مفهومى « جوهر » 1 پيش ما نمودار مىشود زيرا مىبينيم كه نفس اين