و نسبتى دارد كه آن نسبت را ميان سفيدى و سياهى نمىيابيم و در نتيجه آنچه به دست ما آمد يك حملى است ( اين سياهى اين سياهى است ) و يك عدم الحمل ؛ يعنى ذهن نسبتى كه ميان سياهى و سياهى بود ميان سياهى و سفيدى نمىيابد و به عبارت ديگر ميان سياهى و سياهى حكم ايجاد كرده و نسبتى درست مىكند ولى ميان سفيدى و سياهى كارى انجام نمىدهد و چون خود را در اولين مرتبه يا پس از تكرر حكم اثباتى ، نسبت ساز و حكم درست كن مىبيند كار انجام ندادن ( عدم الفعل ) خود را « كار » پنداشته و نبودن نسبت اثباتى ميان سفيدى و سياهى را يك نسبت ديگر مغاير با نسبت اثباتى مىانديشد و در اين حال يك نسبت پندارى به نام « نيست » 1 در برابر نسبت خارجى « است » پيدا مىشود و مقارن اين حال دو قضيه درست شده : « اين سياهى اين سياهى است »