شخص اشكال كننده بيشتر مىپسندد ، ما در مورد ادراك خط و سطح و جسم مىپنداريم چيزهايى بىخواص ماده موجود شده‌اند يعنى در ظرف پندار ما چيزهايى بى خواص ماده موجود شده‌اند و اين چيزها موجودند زيرا خطا و صواب و پندار و حقيقت ، مفاهيمى هستند نسبى و قياسى ؛ پندارهاى ما هنگامى كه با خارج سنجيده شود پندار و پوچ است و گرنه حقيقتى است از حقايق . اين سخن را كه در مورد محسوسات با حواس ظاهره گفتيم ، در مورد خواص روحى مانند اراده و كراهت و حب و بغض و علم و تصديق ( وجدانيّات به اصطلاح منطق ) نيز صادق و قابل تطبيق است زيرا ما اين پديده‌ها را آشكار و بىترديد در خودمان مشاهده مىنماييم در حالى كه خواص عمومى ماده را از قبيل انقسام و