باسمه تعالى مقدّمه عصر ما از نظر دينى و مذهبى - خصوصا براى طبقهء جوان - عصر اضطراب و دودلى و بحران است . مقتضيات عصر و زمان ، يك سلسله ترديدها و سؤالها بوجود آورده و سؤالات كهنه و فراموش شده را نيز از نو مطرح ساخته است . آيا بايد از اين شك و ترديدها و پرس‌وجوها - كه گاهى به حد افراط مىرسد - متأسف و ناراحت بود ؟ به عقيدهء من هيچ‌گونه ناراحتى ندارد ؛ شك ، مقدمهء يقين ؛ پرسش ، مقدمهء وصول ؛ و اضطراب ، مقدمهء آرامش است . شك ، معبر خوب و لازمى است هر چند منزل و توقفگاه نامناسبى است . اسلام كه اينهمه دعوت به تفكر و ايقان مىكند ، بطور ضمنى مىفهماند كه حالت اوليهء بشر ، جهل و شك و ترديد است و با تفكر و انديشهء صحيح بايد به سرمنزل ايقان و اطمينان برسد . يكى از حكما مىگويد : « فائدهء گفتار ما را همين بس كه تو را به شك و ترديد مىاندازد تا در جستجوى تحقيق و ايقان برآئى » . شك ، ناآرامى است ، اما هر آرامشى بر اين ناآرامى ترجيح ندارد . حيوان شك نمىكند ، ولى آيا به مرحلهء ايمان و ايقان رسيده است ؟ ! آن نوع آرامش ، آرامش پائين