سركردگان عرب را وادار ساخته‌ام در برابرت سر تعظيم فرود آورند و ديگر از هيچ كس بيم ندارم كه در برابرت عرض وجود كنند جز چهار تن از قريش يعنى حسين بن على ؛ عبد اللّه بن عمر ، عبد اللّه بن زبير و عبد الرحمن بن ابو بكر . در مورد عبد اللّه بن عمر بايد بگويم او كسى است كه عبادت بسيار از پايش درآورده و اگر كسى جز او نمانده باشد با تو بيعت خواهد كرد . و حسين بن على را مردم عراق تنها هنگامى او را مىپذيرند كه عليه تو بپاخيزد اگر اين كار را كرد و بر او پيروز شدى او را به حال خود واگذار چرا كه حق عظيم بر ما دارد و از خويشاوندى بسيارى برخوردار است و عبد الرحمن بن ابو بكر كسى است كه وقتى ببيند دوستانش كارى كرده‌اند او نيز همان كار را انجام مىدهد تنها فكر و ذكرش زن و هوسبازى است ولى آن كسى كه همچون شير چنگ و دندانت نشان مىدهد و همچون روباه ، به مكر و فريبت مىپردازد و اگر فرصتش دهى پا مىگيرد و مغلوبت مىسازد عبد اللّه بن زبير است اگر چنين سركشى با تو كرد و بر او چيره شدى بدنش را قطعه‌قطعه كن . و در روايت ديگرى ، مىگويد : و اما حسين بن على ، او مرد فرزانه‌اى است و اميدوارم با همان وسيله كه پدرش از پاى درآمد و برادرش تسليم شد ، حريف او شوى او را خويشاوندى بسيار و حق عظيمى است و از نزديكان رسول خداست و گمانم اين است كه مردم عراق بالاخره او را عليه تو برمىانگيزانند وقتى بر او چيره شدى او را به حال خود واگذار . بر فرض كه چنين وصيتى درست باشد نشان مىدهد كه او مىدانسته كه كشتن امام حسين ( ع ) براى او و امويها گران تمام مىشود و منجر به نابودى آنها مىگردد . گواينكه من [ نويسنده ] در آن ترديد دارم او خودش كسى نبود كه با داشتن چنان موقعيت و قدرتى در صورت مخالفت امام حسين ، او را به حال خود گذارد و مورد عفو قرار دهد حال چگونه مىشود پسرش را به چيزى كه خودش در برخورد با دشمنانش نمىكرد ، سفارش كند او قبلا امام حسن را به قتل رسانده بود ، حجر بن عدى و ياران با وفايش را به قتل رسانده بود و دهها تن ديگر از بىگناهان و شخصيتهاى برجسته را به قتل رسانده بود و علاوه بر اينها سعد بن ابى وقاص و عبد الرحمن بن خالد بن وليد را نيز كشته بود زيرا با جانشينى يزيد پس از وى مخالفت كرده بودند خاندان اموى چه هنگام با عفو و بخشش آشنايى داشته‌اند و توجهى به خويشاوندى با خاندان علوى مبذول مىكردند كه اكنون داشته باشند بيشتر گمان مىكنم كه اين وصيت از آن جهت از