فرموده است : خداوند به خشم او خشمگين و به خشنوديش خشنود مىگردد و بدون ترديد او بدين مرتبه و مقام نرسيده جز آنكه همهء كارها و حركات و گفتار و كردارش در چارچوب خواست خداست و اگر اين ادعاى راوى درست باشد و فاطمه در كارى كه خداوند براى على ( ع ) و ديگران ( اختيار همسر ديگر ) جايز دانسته ، ايمانش سست شود و به انحراف گرايد پيامبر چگونه خشنودى و خشم او را به خشنودى و خشم خدا پيوند مىدهد در حالى كه او - بىآنكه هيچ مسلمانى ترديدى به خود راه دهد - يكى از مخاطبان آيهء تطهير است و با اين وجود ، چگونه ايمانش سست شود و منحرف گردد درحالىكه خداوند زشتيها و پلشتيها را از وى زدوده و از هر گناهى ، پاكش ساخته و او را بانوى اول زنان جهان گردانده است . آنها كه اين داستانها و افسانه‌ها را سرهم كرده‌اند و به پيامبر چنين برخوردهاى خشك و دور از منطقى را نسبت داده اين روايت را هم نقل كرده‌اند كه به روز قيامت خداوند همهء بشر را در يك جا گرد مىآورد و آنگاه منادى خداوند ندا سر مىدهد كه سرهاتان را پايين بيندازيد و چشمهاى خود فرو بنديد زيرا فاطمه دختر محمد ( ص ) مىخواهد از پل صراط بگذرد . و حال كه طبق همين روايت ، فاطمهء زهرا در چنين مقامى باشد چگونه مىشود بر اثر امرى كه نزد همهء مسلمانان رايج بوده و حتى در خانهء پدرش بيش از چهار زن وجود داشته ، از دين و ايمانش منحرف گردد . ولى كسى كه تاريخ زندگى حضرت على ( ع ) را در آن دوره از تاريخ اسلام اعم از بخشى كه با پيامبر مىزيسته و در كنارش در راه اسلام به جهاد مىپرداخته يا بخشى كه پس از ازدواج با بانوى زنان ( فاطمهء زهرا ( س ) ) طى كرده مورد كنكاش قرار دهد بىهيچ ترديدى به اين نتيجه مىرسد كه روايتهايى كه در مورد تمايل به ازدواجش با دختر ابى جهل و يا بنا به آنچه در برخى مؤلفات سيره به چشم مىخورد اختصاص دادن برخى كنيزكان در يكى از جنگهاى موفق به خويش ، جملگى دست‌پخت صحابه‌هاى منافق يا اموىهاست كه در صدد بودند بدين ترتيب روابط او با پيامبر را كه مورد رشك دوست و دشمن و خاص و عام بود - هرچند اندك - خدشه‌دار سازند . و شگفت اينجاست كه بيشتر مورخين بر آنند كه خواستگارى على ( ع ) از « جويرية » دختر ابو جهل ، در همان سالى بوده كه با فاطمهء زهرا ازدواج كرده و يا بنا به تعبير استاد « توفيق ابو علم » در كتاب خود « اهل البيت » پيش از ولادت نخستين مولود مبارك