در پى او آمدند ، جملگى اين سفارش معاويه را به اجرا گذاردند . در شرح نهج البلاغه آمده است كه وقتى معاويه پس از صلح به شام بازگشت مردم به گردش جمع آمدند و پيروزى بدست آمده را به او تبريك گفتند ؛ به ايشان گفت : اى مردم رسول خدا به من فرمودند : تو پس از من به خلافت دست پيدا خواهى كرد پس سرزمين مقدس را انتخاب كن چرا كه مردان خدا ، در آن هستند و من شما را برگزيده‌ام پس ابو تراب على ( ع ) را لعنت كنيد . مردم نيز به دشنام و ناسزاگويىاش پرداختند « 1 » . او همان گونه كه همه منابع تاريخى ، تأكيد دارند از هيچ مناسبتى بويژه خطبه‌هاى نماز جمعه و اعياد ، براى ناسزا گفتن و دشنام دادن به على ( ع ) در نمىگذشت بطورى كه در مفهوم مردم چنان گرديد كه گويا نماز جمعه بدون آن ، كامل نمىگردد و عبارتى را كه اغلب خطبه‌ها تكرار مىكرد اين بود كه : پروردگارا ابو تراب از دين تو سرپيچيد و از راه تو ، كناره گرفت پس او را نفرين كن و عذاب دردناكى بر وى فرود آر . و در « تطهير الجنان و اللسان » آمده است كه او تنها به اين دليل سعيد بن العاص را از امارت يثرب بر كنار كرد كه او از دشنام گفتن به امير المؤمنين ، خوددارى كرده بود . به جاى وى مروان بن الحكم را برگزيد . مروان علىرغم وجود حسن و حسين در مدينه ، دشنام‌گويىاش را به امام ، شدت بخشيد و وقتى اهل مدينه از وى خواستند لحن خود را با توجه به وجود علويها و هاشميها ، ملايم كند آنچنان كه در روايت الصواعق المحرقه ابن حجر آمده است پاسخ داد : كار ما جز بدان ، راست نمىشود « 2 » . و در « حياة الحسن » نوشته القرشى به نقل از الحافظ السيوطى آمده است كه در زمان بنى اميه ، بيش از هفتاد هزار منبر وجود داشت كه بر آنها ، على ( ع ) را مورد دشنام و ناسزا قرار مىدادند و در ادامه مىگويد : به همين مناسبت احمد حفظى الشافعى طى سرودهء خود مىگويد : - سيوطى حكايت مىكند كه از جمله چيزهايى كه سنتش قرار دادند اين بود كه - هفتاد هزار و ده منبر بوده كه بر آنها ، على بن ابى طالب ( ع ) را دشنام مىدادند . - و علاوه بر اينها ، چه تبعيدها و چه سرزنشها و اذيت و آزارها كه [ در مورد شيعيان ] ، صورت نگرفت . حال آنكه امير المؤمنين ( ع ) در زمان حيات خود وقتى شنيد كه گروهى از يارانش

--> ( 1 ) همان منبع . ( 2 ) نگاه كنيد به صفحه 33 از « الصواعق المحرقة » .