شده‌اند . آنچه ترديدى در آن نيست امير المؤمنين نيز همچون ديگر بزرگان صحابه ، از اقدامات و تصرفات عثمان و ياران و اطرافيانش به ستوه آمده بود ولى با اين حال چنين نبود كه به كشتن وى راضى باشد و مردم را به اين كار تشويق كند بلكه برخورد درست و شرافتمندانه‌اى با وى داشت و از عثمان مىخواست كه سياستى در جهت دين و اسلام اتخاذ كند و كردار اطرافيان و خويشانش را كه در ولخرجى و انجام كارهاى زشت ، زياده‌روى مىكردند ، كنترل كند و از شورشيان خواست كه قيامشان جنبهء ، دشمنى و انتقام‌جويى ( فردى ) به خود نگيرد و در مراحل نخستين وساطت خود مىرفت تا با موفقيت نبرد موجود ميان طرفين را به گونه‌اى كه حق هر طرف محفوظ بماند ، كنترل كند ولى مروان بن الحكم همهء رشته‌هاى امام را پنبه مىكرد و مساعى او را با شكست مواجه مىساخت و امام تا آخرين لحظه ، اميد داشت كه عثمان برخورد درستى پيش گيرد تا او بتواند اوضاع را در چارچوب احكام الهى ، چاره‌جويى نمايد .