امير المؤمنين در بصره نزد آنها آمد و به ايشان گفت : چه چيزى باعث خشم شما بر على شده تا اين گونه به جنگ او برخاسته‌ايد . پاسخش دادند : زيرا او در خلافت سزاوارتر از ما نيست و چه كارها كه نكرده است . به ايشان گفت : او دستورم داده كه از شما سؤال كنم و پاسختان را برايش بنويسم و از آنها خواست تا آمدن جواب ، بر مردم نماز گزارد و آنها موافقتش كردند . طبرى در ادامه مىگويد : دو روز بيشتر طول نكشيد كه بر او حمله‌ور شدند و با وى درگير شدند و اسيرش گرفتند و اگر از ترس انصار نبود او را مىكشتند و با اين حال مسخره‌اش كردند و موهاى ابرو ، مژه و ريشش را كندند . ابن قتيبة مىگويد : آنها پس از درگيريهايى با عثمان بن حنيف و يارانش ، به اين توافق رسيدند كه دار الامارة و مسجد و بيت المال در دست عثمان بن حنيف باشد و يارانش در هر جايى از بصره خواستند وارد شوند و طلحة و زبير و همراهانشان تا رسيدن على بن ابى طالب در بصره بمانند چنانچه پس از ورود او به توافق رسيدند كه از فتنه‌اى جلوگيرى كرده‌اند و در غير اين صورت طرفين حق دارند هر كارى صلاح ديدند بكنند . عثمان بن حنيف هم مشغول كار خود شد و يارانش نيز به كار خود پرداختند و طرفين به اين توافق پاىبند ماندند . ولى آنها ( طلحة و زبير و دار و دسته‌اش ) از اين موقعيت سوء - استفاده كرده و در شب تاريك و بارانى بر منزل والى يورش بردند و نگهبانان خانه را كشتند و هر كس هم كه به ياريشان شتافته بود به قتل رساند تا اينكه تعداد كشته‌ها به چهل تن رسيد و والى را دستگير كردند و مروان موهاى صورت و سر او را كند و به اسيريش گرفتند و موجودى بيت المال را برداشتند . يعقوبى در تاريخ خود مىافزايد وقتى هنگام نماز صبح شد طلحة و زبير بر سر اينكه كدام يك از ايشان نماز گزارد درگير شدند بطورى كه نزديك وقت نماز بگذرد ؛ مردم فرياد برآوردند نماز نماز اى ياران محمد ! در اينجا بود كه عايشه دخالت كرد و پيشنهاد كرد كه يك روز محمد بن طلحة و روز ديگر عبد اللّه بن زبير نماز بگزارد و بدين ترتيب اختلاف ايشان بر سر نماز ، بپايان رسيد . مسعودى در مروج خود روايت كرده كه آنها هفتاد تن از ياران عثمان بن حنيف را به قتل رساند كه پنجاه تن از آنان پس از اسارت كشته شده بودند و به علاوه گروه بسيارى از مردم را مجروح ساختند تا توانستند قدرت را در مدينه به طور كامل در دست گيرند . بهر حال ، متون تاريخى كه حكايت از طلحة و زبير و عايشه و همراهانشان از كسانى كه عليه امير المؤمنين برخاستند دارند جملگى بر آنند كه با موجى از خشم و