بدان ، از هر گناه عمدى و سهوى بر كنار مىماند . و در ادامه يادآور مىشود : شيعه ، به اتفاق نظر ، قائل به جمع آمدن اين صفات در امام هستند و حديث ثقلين دلالت بر آن دارد چه در اين حديث ، خداوند قرآن و عترت را قرين يكديگر دانسته و همانگونه كه قرآن از هر خطا و لغزشى مصون است عترت طاهره نيز چنينند چه در غير اين صورت برابرى آنها و در يك رديف قراردادنشان ، بىمورد بود ؛ نويسنده پس از بر شمردن مزايا و صفاتى كه خداوند از در محبت بر آنها گشوده ، به اين نتيجه رسيده كه اين ويژگيها جز در ائمهء اهل بيت ، اين دژهاى اسلام و حاميان آن و نشان‌دهندگان راه خشنودى و طاعت خداوندى ، فراهم نيامده است . استاد ابو علم سخنش را كه منصفانه و بيطرف در خدمت به حقيقت است پى مىگيرد و به گفتگويى مىرسد كه ميان امام رضا ( ع ) از يك سو و مأمون و برخى دانشمندان از سوى ديگر انجام گرفته است و طبق نقل قولى كه مؤلف از « عيون اخبار - الرضا » آورده در آن آمده است : امام رضا طى سخنان مفصلى ، به مأمون و علماى مورد بحث مىگويد ، خداوند متعال ، برگزيدگى عترت را در دوازده جاى قرآن توضيح داده است از جمله : آيهء « وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ » و آيهء « التطهير » و آيهء مباهله را بر مىشمرد ؛ وقتى مسيحيان نجران به رهبرى سركردگانشان به سوى پيامبر آمدند و پيامبر نيز طبق آيهء ذيل پس از گفتگويى بلند به فرمان خداوند سبحان به اتفاق على ، فاطمه ، حسن و حسين ، بيرون شدند تا به مباهلهء آنها بپردازد : « فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ » ( آل عمران - 55 ) ( پس هر كس با تو در مقام مجادله دربارهء عيسى بر آيد پس از آنكه به وحى خدا بر احوال او آگاه شدى بگو كه بياييد ما و شما با فرزندان و زنان خود با هم به مباهله برخيزيم ( يعنى در حق يكديگر نفرين كرده در دعا و التجا به درگاه خدا اصرار كنيم تا دروغگو و كافران را به لعن و عذاب خدا گرفتار سازيم ) . اكثر محدثين اتفاق نظر دارند كه در اين آيه ، منظور از انفسنا ، على و پيامبر است و مراد از نسائنا ، فاطمهء زهرا و مقصود از ابنائنا ، حسن و حسين ( عليهما السلام ) هستند زيرا به اتفاق مؤلفين سيرهء پيامبر ، او تنها با همين عده ، خارج گرديد . همچنانكه آيهء : « وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ » ( و حق خويشان را ادا كن ) را كه دربارهء عترت پيامبر ( ص ) نازل شده بر شمرد و فرمود : وقتى اين آيه بر پيامبر ( ص ) نازل گرديد