هاشم معروف الحسني ( مترجم : محمد مقدس )

37

سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي )

همچنانكه روايت پيش گفتهء ابو نعيم تصريح دارد كه آنها ( امامان ) جملگى از خاندان پيامبر و از سرشت اويند و ديگر روايتها حكايت از آن دارند كه آنها تا آنگاه كه اسلام باقى است يا تا به روز واپسين ( طبق روايت مسلم در صحيح خود ) و يا طبق روايت ديگر او تا آنگاه كه تنها دو نفر بر كرهء خاكى باقى مانده باشند ، ماندگارند . بدون ترديد ، ماندگارى آنها در اين فاصله زمانى دراز به معناى آن نيست كه همگى با هم و تا گردش روزگار باشند ، در مورد عده‌اى از آنان نيز صدق نمىكند زيرا هيچ كس از مردم ، چنين عمر نخواهد داشت بلكه مقصود وجود آنها در پى هم و تا هنگامى است كه تنها خدا مىداند و پس از آن آموزه‌ها ، راه و روشها و اصول پىنهاده از سوى آنهاست كه ادامه مىيابد و مژده‌بخش خير و سعادت به انسانيت و نسلهاى بشرى است و زندگى آزاد ، شرافتمندانه و آسوده‌اى را تا هر اندازه كه خدا بخواهد ، براى آنها فراهم مىكند . اگر به تفسير و برداشتى كه ( شيعهء امامى ) از اين روايتها ( كه در صدور آنها از پيامبر ( ص ) اتفاق نظر است ) دارند وقعى نگذاريم معناى قابل قبول و دلنشينى از آنها بجاى نمىماند زيرا خلافت ، آنچنان كه مطرح گرديد در دست تعدادى از قريش كه به مراتب بيش از آنچه پيامبر مشخص فرموده بودند ، افتاد و با توجه به اين روايتها ، نمىتوان ميان واقعيتى كه حاصل شد و تعدادى كه پيامبر تعيين كرده بود هماهنگى و سازگارى قائل گرديد مگر آنكه به تأويل و سفسطه و نيرنگى كه با مضمون و محتواى روايتها به هيچ وجه نمىخواند ، متوسل شويم . لذا بيشتر محدثين و علماى اهل سنت كه توجه كردند تعداد كسانى كه در پى يكديگر از راشدين و امويها و عباسيها به مسند قدرت رسيدند به حدود سى تن بالغ مىشوند ناگزير گرديدند كه به هر طريق شده به تأويل بپردازند و به دوازده امام از اهل بيتش ، نسبتشان دهند . « بيهقى » نقل مىكند كه عدد وارد آمده در نقل قولهاى پيامبر ( ص ) تا خلافت هشام بن عبد الملك را در بر مىگيرد و ابن كثير در تاريخ خود پاسخش مىدهد كه كسانى كه به نام خليفه تا اين تاريخ در پى يكديگر آمدند اگر عبد اللّه بن زبير را هم در شمارشان بدانيم ، به شانزده تن بالغ مىشوند . برخى ديگر مىگويند : دوازده نفرى كه پيامبر به آنها اشاره فرموده با حكومت سليمان بن عبد الملك پايان مىپذيرد و در نتيجه از يك سو « يزيد بن معاويه » و « مروان بن الحكم » اين دو فرومايهء فرومايه زاده از خلفا همانانى مىگردند كه تا دنيا