قريش هستند ، ما با انصار از در مخالفت در نمىآمديم و حال كه پيامبر چنين سخنى گفته با ايشان در ميان بگذاريد و اگر نپذيرفتند به جنگشان درآييد . ديگران نيز سخنانى گفتند و قريش را عليه انصارى كه على ( ع ) را مطرح مىكردند ، تحريك كردند و برخوردشان با انصار تنها به اين دليل بود كه آنها همچنانكه سهيل بن عمر به صراحت بيان داشت و الحرث بن هشام به طور ضمنى بيان كرد حق على ( ع ) را مطالبه مىكردند . اينانى كه نسبت به خلافت ابو بكر ، هيجان نشان مىدادند تا همين ديروز خود و پدرانشان از سرسخت‌ترين دشمنان اسلام بودند و اين برخوردشان ، گروهى از انصار را برانگيخت ولى ثابت بن قيس انصارى ، آنان را آرام كرد و با اين سخنان گويا و كوتاه كه خود از هزار و يك بيان ديگر ، رساتر بود ، آنان را آرام ساخت : اى گروه انصار ، وقتى گفتهء اينان بايد بر شما گران مىآمد كه از شمار دين داران قريش بودند . با اين سخن كوتاه ، انصار آرام گرفتند و به بازخوانى و بازنگرى تاريخ آنها و پدرانشان و كسانى كه در خط آنها بودند و برخوردهاى دشمنانهء آنها را با اسلام و پيامبر و نيز چگونگى اسلام آوردن قلابى آنها ، پرداختند . برخى روايات مشعر بر آنند كه همان گونه كه خليفه و اركان دارو دستهء او به واسطه خالد بن الوليد ، از دست سعد بن عبادة الانصارى نجات يافتند و ادعا كردند كه جنها او را بقتل رساندند و آثارى كه به جن نسبت دادند به جاى گذاردند در اين انديشه بودند كه از على بن ابى طالب نيز به هنگام نماز رهايى يابند ولى ابو بكر در آخرين لحظه اين توطئه ، از آن صرفنظر كرد و به جاى اينكه نمازش را با تسليم - آن گونه كه در نقشه پيش‌بينى شده بود - بپايان برد گفت : لا تفعل يا خالد ( اى خالد اين كار را نكن ) و اين كارش نزد فقهاى برخى مذاهب به عنوان اينكه عمل صحابى همسنگ دلايل احكام است ، جوازى بر بپايان رساندن نماز بدون تسليم ، گرديد . در جلد سوم شرح نهج البلاغة دربارهء دلايل و عواملى كه مانع از قتل على پس از وفات پيامبر گرديد در حالى كه اعراب نسبت به انتقام شكيبايى ندارند و امير المؤمنين آنان خود و قبايلشان در تمامى نبردهايى كه در راه اسلام داشته از هم پراكند پرداخته مىگويد پس از آنكه ابو جعفر الاسكافى برخى اين عوامل و دلايل را بنابر نظر خود بر شمرده بود به وى مىگويد : آيا آنچه كه دربارهء خالد و توطئه قتل على ( ع ) در هنگام نماز ، گفته مىشود صحت دارد ؟ در پاسخ مىگويد : برخى علويها ، اين سخن را يادآور مىشوند و در ادامه مىگويد : مردى به حضور زفر بن الهذيل از دوستان ابو حنيفه رسيده