سورهء برائت سپاهيان اسلام ، به فرماندهى على و ديگران ، همچنان به تعقيب دسته‌جات مشرك ادامه مىدادند تا اينكه سال نهم هجرت فرا رسيد و با آغاز آن جهاد پيامبر با شمشير ( مسلحانه ) در شبه جزيرة العرب ، به پايان خود نزديك مىشد و هنوز سال نهم هجرت بپايان نرسيده بود كه در ماه ذى حجة خداوند برخى موازين شرعى را بر پيامبر نازل فرمود كه موضع او را در رابطه با مشركان و پيمانهايى كه با ايشان بسته بود - آنچنان كه از نخستين آيات سورهء برائت روشن مىشود - روشن مىساخت ؛ لذا پيامبر ابو بكر را گسيل داشت تا با مسلمانان مراسم حج بجاى آورد . در آن سال آنها كه هنوز بر شرك خود بودند نيز در مراسم حج ، به مسلمانان مىپيوستند . به او فرمان داده بود كه آيات نخستين سورهء برائت را بر مردم تلاوت كند . ابو بكر نيز به اتفاق مسلمانان همراهش در آن سال عازم حج گرديد و هنگامى كه به « ذى الحليفه » - جايى كه امروز به مسجد الشجره موسوم است - رسيد و همچنان به راه خود ادامه مىداد وحى بر پيامبر نازل شد و او فرمان يافت كه به جاى ابو بكر ، على بن ابى طالب را گسيل دارد و به وى گفته شد ؛ جز تو يا يكى از كسان تو ، نبايد حج را بجاى آورد . بنابراين على ( ع ) را فرستاد و به او فرمان داد كه آيات مزبور را از ابو بكر گرفته خود شخصا آنها را ابلاغ كند . على ( ع ) نيز به راه افتاد تا اينكه در ذى الحليفه به ابو بكر پيوست و آيات را از وى دريافت كرد و ابو بكر كه بيم داشت از سوى خداوند چيزى دربارهء او نازل شده ، به مدينه بازگشت و گفت اى رسول خدا : آيا مطلبى دربارهء من نازل شده است ؟ پيامبر فرمود : خير ولى من فرمان يافتم كه ( آيات را ) خود يا كسى از من ، ابلاغ كند .