على ( ع ) در نبرد حنين در حالى كه پيامبر همچنان در مكه بود « هوازن » كه پيروزيهاى او بر قريش و گرد آمدنشان به گرد او بر آنان گران آمده بود ، به حركت در آمدند ، آنها از همه بيشتر بيم آن داشتند كه پيامبر با لشكريانى كه قريش با همه قدرت و صلابت خود مغلوب آن شد ، آنان را غافلگير سازد و اگر چنين كند آنها را از صحنه روزگار بر خواهد كند . طى آن مدت در جنگ و نبردهايى كه محمد با حاميان بت و بت‌پرستى داشت ، خود را كنار كشيده بود به اين گمان كه محمد بر قريش چيره نمىشود و خواسته‌هايش ، تحقق نمىبخشند . « هوازن » ، « ثقيف » و هم‌پيمانانشان از مشركان عرب ، خود را مجهز ساختند و براى جنگ و نبرد آماده كردند و طى سپاهى كه نفراتش سه برابر سپاهيان محمد بود به قصد جنگ با او ، بيرون شدند ، وقتى محمد ( ص ) از اين موضوع با خبر شد با دوازده هزار جنگجو از مكه بيرون آمد . همراه او مكيهايى بودند كه هنوز اسلام در ايشان جاى نگرفته بود و كسانى بودند كه همچون ابو سفيان و امثالش ، در باطن مشرك ولى تظاهر به اسلام مىكردند اينان برخى به طمع غنايم و تاراج آمده بودند و برخى ديگر ، به انگيزهء خودنمايى و تظاهر به ياورى پيامبر - كه اينك از همه قدرتمندتر و پرنفوذتر شناخته مىشد - به راه افتاده بودند . سپاهيان محمد از مكه ، به حركت در آمدند ، پيشاپيش آنها ، اسبان و شتران آذوقه‌ها و ذخيره‌هاى غذايى و بنهء راه را بر خود داشتند . پرچم مهاجرين به دست على بن ابى طالب بود پرچمهاى ديگر ميان فرماندهان سپاه و سران قبايل ، پخش شد . وقتى « هوازن » از اين لشكركشى پيامبر و خروج او از مكه به منظور جنگ با آنان اطلاع يافت ، نقشه‌اى براى