هاشم معروف الحسني ( مترجم : محمد مقدس )

178

سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي )

جان بر كف نهادن او در راه پيامبر ندارد در حالى كه ابو بكر در بدترين شرايط روحى و با ترس و وحشت تمام ، پيامبر را همراهى كرد بطورى كه اگر پيامبر ( ص ) تلاش نمىكرد كه به او دلدارى دهد و اطمينان و آرامشش بخشد ، قالب تهى كرده بود . در تفسير رازى آمده كه خداوند متعال به مناسبت خوابيدن على ( ع ) بر پيامبر به منظور در امان ماندن او و گسترش دعوتش در شبه جزيرهء حجاز و فراسوى آن در سرتاسر جهان اين آيه را بر وى نازل فرمود : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ - اللَّهِ » ( البقره - 207 ) ( از جملهء مردمان كسى است كه براى خشنودى خدا خويشتن را مىخرد و دنيا را مىفروشد ) رازى به اين مطلب مىافزايد كه جبرئيل به او ( على ( ع ) ) مىگفت : آفرين ! آفرين بر تو كه خداوند در برابر فرشتگانش به تو افتخار و مباهات مىكند . استاد جرج جرداق كه به توصيف على در شب هجرت پيامبر از مكه به غار در دل شب ، مىپردازد و مىگويد : پيامبر تنها با پسر عمويش على بن ابى طالب در ميان گذاشت كه بر جايش بخوابد و روانداز يمانىاش را بر خود كشد و به او فرمان داد تا در غيابش در مكه بماند و سپرده‌هايى را كه از صاحبانش به امانت داشت به آنها بازگرداند و على نيز اين فرمان پيامبر را در كمال خشنودى و با اشتياقى تمام ، همانگونه كه در مورد هر فداكارى در راه پيامبر عمل مىكرد ، اطاعت كرد و مو به مو به اجرا در آورد و مىافزايد : مردان قريش خانهء محمد را احاطه كردند و آنچنان حصارى بدور آن كشيدند كه حتى اگر هوا در صدد عبور از آنجا بود ناگزير بايد از دم شمشيرشان مىگذشت آنگاه از روزنه‌اى به تماشاى درون خانه مىايستادند و به رختخواب محمد نگاه مىكردند وقتى مىديدند كسى در آنجا خوابيده است مطمئن مىشدند كه محمد در آنجاست و فرار نكرده است . جرداق مىافزايد : على با اين فداكارى و از خودگذشتگى و خطر كردن خود مكمل و ادامهء محمد بشمار مىآيد و فداكاريش از همان روح بزرگ و نستوهى سرچشمه مىگرفت كه پسر عموى بزرگوارش بدان شناخته مىشد و خوابيدنش در جاى پيامبر ، سر آغازى بر جهادى پيگير و شكوه‌بخش اين دعوت گرديد . و از سوى ديگر اين چنين خطركردنى ، خود گوياى حقيقت امام و خلق و خوى و طبيعت او بوده و حال كه چنين عمل قهرمانانه‌اى بىهيچ تكلف و مشقتى و خيلى عادى از سرچشمه‌اش نشأت يافته گوياى رشد پيش رس ذهنى او بوده كه در سنى همچون او ، كسى را از وى نشان مىدهد كه درك و فهم درستى از آيين تازه داشته است ، گوياى