على ( ع ) در شعب ابى طالب قريش و هم‌پيمانانش در كاربرد هر شيوه‌اى در مورد محمد و پيروان او ( يعنى مسلمانان نخستين ) ناكام ماند و هر گونه تهديد ، ترغيب و شكنجه و آزار و تطميع را در مورد آنان بيهوده يافت و مطمئن گرديد كه همهء تلاشها براى وادار ساختن محمد به دست كشيدن از آيين تازه‌اش و پراكنده ساختن يارانش از گرد او و بازگرداندنشان به دين آبا و اجدادى با شكست مواجه شده و بالعكس محمد و پيروانش روز بروز از قدرت و صلابت بيشترى برخوردار مىشوند و غالب بنى هاشم حتى آنان كه از در همدلى با قريش به تقديس بتها تظاهر مىكردند از تسليم محمد خوددارى مىكنند و به اين نتيجه رسيد كه جز با جنگى فراگير كه قريش و هم‌پيمانان آن عمده زيانها و مسئوليتهاى آن را متحمل شوند قادر به زانو در آوردن محمد و يارانش نيست . قريش به اين نتيجه رسيده بود كه پس از تقريبا هفت سال مبارزه با محمد و پيروانش مثل اين بوده كه او و آيين او را گامهايى به جلو رانده بودند هيچ خانه‌اى نبود كه در آن كسى به محمد و آيين او ايمان نياورده باشد ( خطر ) اين آيين به خارج از مكه و حتى خارج از حجاز سرايت كرده بود ؛ در حبشه گروهى از مسلمانان زير چتر حمايت پادشاه مهربان آن ديار كه امكان انجام آيينهاى دين جديد خود و تبليغ آن را به سادگى و سهولت در اختيارشان نهاده بود ، مىزيستند ؛ آنها مىتوانستند در هر جاى حبشه ، آزادانه از دين خود سخن گويند ، و حبشه يكى از مراكز تجارتى اهالى مكه بشمار مىآمد كه در آن رفت و آمد مىكردند ، علاوه بر اينها آوازهء دين محمد و برتريهاى آن كه در اديان پيشين وجود نداشت ، به گوش دور و نزديك رسيده بود .