كردند و به دفاع از حقوق غصب‌شدهء مسلمين برخاسته ، ظلم حاكمان در حق رعيت را محكوم كردند و اهانت به حقوق مردم را ناروا شمردند . لذا امت مسلمان تن به رهبرى ايشان داده و يكدل و يك زبان به فضل و پيشوايى ايشان گويا بودند . اقبال بخش عظيمى از مردم به حضرت و تجليل و تكريمى كه از ايشان به عمل مىآوردند و اعتقادى كه به امامت ايشان داشتند و امامت و خلافت را حق مسلّم ايشان مىدانستند ، بنى عباس را كه كمترين بهره‌اى از صفات ائمه نداشتند به خشم مىآورد و كينه در سينه و دلشان ريشه مىدوانيد تا آنكه دست به اقدامات شديدى عليه ايشان زدند ؛ حضرت را در محاصرهء اقتصادى و تنگنا قرار دادند ، راهها را بر ايشان بستند ، مانع ملاقات شيعيان و دوستان با ايشان شدند و ايشان را به اقامت در سامرّا و تحت نظر نيروهاى امنيتى مجبور كردند . در اين شرايط كمتر كسى را ياراى زيارت امام و دستيابى به دانش ايشان بود . هر كه قصد ديدار حضرت مىكرد با انبوهى از جاسوسان و نگهبانان حكومت روبرو مىشد و انواع شكنجه‌ها دربارهء او اعمال مىگشت . به همين دليل است كه - به نظر ما - روات از ايشان احاديثى ناچيز نقل كرده‌اند و آداب و احكام بسيار كمى از ايشان به دست ما رسيده است و مسلمانان نتوانسته‌اند به تمام و كمال از اين درياى علم و معرفت بهره‌مند گردند . عامل ديگرى عباسيان را بر آن مىداشت تا حضرت را تحت شديدترين فشارهاى پليسى قرار دهند ، امام پدر حضرت امام مهدى - عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف - مصلح بزرگ بشريت و اولين درهم شكنندهء انواع ستم و خودكامگى بود . پيامبر اكرم و اوصياى ايشان پيشاپيش به چنين مولود مباركى نويد داده بودند و امت مسلمان با تمامى اختلافات مرامى و مسلكى خود در اين نكته اتفاق نظر داشتند و منتظر ظهور اين پيرايشگر تاريخ بودند تا پرچم عدالت سياسى و اجتماعى را در زمين برافرازد . عباسيان از اين مطلب با خبر بودند و او