با پدر امام حسن عسكرى - عليه السّلام - بخشى از زندگى خود را در كنار پدر گذراندند و از آن سرچشمه نور ، سودها بردند . در اين دوره در سفر و حضر ، امام يك لحظه از پدر جدا نشد و اين پدر و پسر يا معلم و متعلم با هم درسها داشتند ، حضرت در پدرشان جلوه‌هاى اخلاقى جد بزرگوارشان پيامبر اكرم را مىديدند ؛ اخلاقياتى كه رسول اكرم را بر تمامى پيامبران سلف برترى بخشيده بود ، بعلاوه ويژگيهاى امامان قبل در پدر مجسم بود و پسر همهء آنها را يك جا مىديد و فرا مىگرفت . پدر نيز در فرزندشان ادامهء سلسلهء امامت را مىديد و نائب به حق خود را همين گرامى فرزند مىدانست لذا دربارهء ايشان اهتمامى خاص داشت و چنين از فضيلت فرزند پرده برمىداشت : « فرزندم ابو محمّد اصيل‌ترين چهرهء خاندان نبوى و استوارترين حجت است . او بزرگ فرزندانم و جانشين من است و امامت و احكام آن به سوى او بازمىگردد » « 1 » . بطور قطع مقام امام هادى بالاتر از آنست كه بر اساس عاطفهء پدرى به هواخواهى فرزند برخيزد و او را مستحق امامت بداند بلكه تنها پس از آنكه تمامى گرايشهاى و الا و ويژگيهاى گرانقدر در حضرت فراهم آمده بود ، پدر - نه از مقام پدرى - بلكه از مقام امامت ، نائب پس از خود را چنين معرفى مىكند و او را تصوير تمام‌نماى خاندان امامت و حجّت خداى بر خلق و امام آيندهء مسلمين و بزرگ خليفهء به حق نام مىبرد . امام حسن عسكرى - عليه السّلام - تمامى شرايط امامت را در خود داشت و همين او را شايسته تصدى مقام امامت مىساخت . امام همراه و ملازم پدر و

--> ( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 4 ، ق 3 ، ص 295 .