هيچ كس را مقدم و مؤخر ندارد ، مگر اينكه بداند آن شخص مورد محبت يا خشم خداوند است و آن كس كه برادر مسلمان خود را به عيبى متهم نكند ، مگر آنكه آن عيب را در خود از ميان برده باشد و هر عيبى كه از آدمى از ميان مىرود ، عيب ديگرى براى او آشكار مىشود و براى آدمى شايسته و بسنده است كه از عيب مردم ، به اصلاح خويشتن بپردازد . « 1 » ( 1 ) امير المؤمنين على ( ع ) فرموده است ، خداوند متعال به موسى چنين وحى فرمود كه اين سفارش‌هاى چهارگانهء مرا رعايت كن . نخست آنكه تا همهء گناهان خويش را آمرزيده نبينى به عيب ديگران مپرداز . دوم تا هنگامى كه گنجهاى مرا فانى نبينى ، براى روزى خود اندوهگين مباش . سوم آنكه تا زوال پادشاهى و قدرت مرا نديده‌اى ، به هيچ كس جز من اميد مبند و چهارم اينكه تا شيطان را مرده نديده‌اى ، از مكر او ايمن مباش . « 2 » ( 2 ) پيامبر فرموده‌اند : هر كس از مؤمنى در مورد آنچه كه در او هست غيبت كند ، خدا آن دو را در بهشت جمع نمىفرمايد و هر كس از مؤمنى در مورد آنچه كه در او نيست غيبت كند ، پردهء عصمت ميان آن دو قطع مىشود و چنان غيبت‌كننده‌اى جاودانه در آتش است و چه بد سرانجامى است . ( 3 ) امير المؤمنين فرموده است ، هر كس با غيبت ، گوشت مردمان را بخورد ، اگر تصور كند حلال زاده است ، دروغ مىگويد . از غيبت بپرهيزيد كه نان خورش سگهاى دوزخ است . « 3 » ( 4 ) امام صادق فرموده است ، اگر آنچه را كه خداوند نسبت به برادر مؤمن تو پوشيده داشته است بگويى ، غيبت است و بهتان آن است كه در مورد او چيزى بگوئيد كه در او نيست . « 4 » ( 5 ) و همان حضرت فرموده است ، هر كس در مورد برادر مؤمن خود آن چيزى را كه با دو چشم خويش ديده و با دو گوش خود شنيده است بگويد ، در زمرهء آنانى است كه خداوند در آيهء 20 سورهء بيست و چهارم ( نور ) در بارهء آنان چنين فرموده است :

--> ( 1 ) . خصال ، صدوق ، ص 109 ، ج 1 ، چاپ آقاى كمره‌يى . م . ( 2 ) . به نقل از توحيد صدوق ، در الجواهر السنيهء شيخ حر عاملى ، ص 53 ، آمده است . م . ( 3 ) . امالى ، صدوق ، ص 203 . م . ( 4 ) . كافى ، ص 358 ، ج 2 ، و معانى الاخبار ، صدوق ، ص 184 . م .