خداوند كه مىفرمايد « و كار خود را به خداوند وامىگذارم كه خداوند بيناى بر بندگان است » پناه نمىبرد ، زيرا خداوند در پى آن فرموده است « و خداوند او را از همه بديها كه انديشيده بودند مصون داشت . » ، و تعجب مىكنم از كسى كه دنيا و زيور آن را مىخواهد چگونه به اين گفتار خداوند پناه نمىبرد كه فرموده است « آنچه خداوند مىخواهد و هيچ نيرو و قوتى نيست مگر به خداوند . » ، و در پى آن مىفرمايد « بر فرض كه مرا از خودت داراى مال و فرزند كمترى مىبينى ، چه بسا كه خداوند بهتر از باغ تو به من ارزانى فرمايد . « 1 » » ( 1 ) امام صادق ( ع ) فرموده است ، نسبت به خداوند اميدوار باش ، چنان اميدى كه تو را به سرپيچى از فرمان او نكشد و از خداوند بيم داشته باش ، چنان بيمى كه تو را از رحمتش نااميد نگرداند . « 2 » ( 2 ) همان حضرت فرموده است ، گريه‌كنندگانى كه بسيار گريسته‌اند ، پنج تن هستند ، آدم ، يعقوب ، يوسف ، فاطمه دختر محمد ( ص ) و على بن حسين ( ع ) . اما آدم ( ع ) بر دورى از بهشت چندان گريست كه بر روى دو گونه‌اش دو آبراهه اشك آشكار شد ، و يعقوب ( ع ) بر فراق يوسف چندان گريست كه بينايى چشمش از ميان رفت و به او گفته شد ، به خدا سوگند همواره يوسف را ياد مىكنى تا آنجا كه بيمار شوى يا از هلاك‌شدگان باشى ، و يوسف چندان بر فراق يعقوب گريست كه زندانيان به او گفتند يا شب گريه كن و روز آرام بگير يا روز گريه كن و شب آرام بگير و او با آنان همين گونه قرار گذاشت . و فاطمه ( ع ) بر فراق رسول خدا ( ص ) چندان گريست كه مردم مدينه به ستوه آمدند و پيام دادند ما را از بسيارى گريهء خود به ستوه آوردى و آن بانوى بزرگوار به مقبرهء شهيدان ( احد ) مىرفت و آنجا هر چه مىخواست مىگريست و سپس بر مىگشت . اما على بن حسين ( ع ) بر امام حسين ( ع ) بيست تا چهل سال گريست و هيچ گاه خوراكى مقابل ايشان نمىنهادند مگر آنكه مىگريست تا آنجا كه يكى از بردگانش گفت : اى پسر رسول خدا ! فدايت گردم ، من بر تو بيم دارم كه هلاك شوى . فرمود : همانا اندوه و شكايت خود را به خدا مىبرم و من از خداوند چيزها مىدانم كه شما

--> ( 1 ) . در خصال صدوق ، ص 206 ، ج 1 ، و ضمن تفسير آيهء 38 سورهء كهف در تفاسير ، از جمله در تفسير برهان ، ص 429 ، ج 2 ، آمده است . م . ( 2 ) . در امالى صدوق ، ص 10 ، و از همين روضة الواعظين در مشكاة الانوار ، ص 118 ، آمده است . م .