( 1 ) پيامبر فرموده‌اند : بىخبرترين مردم كسى است كه از دگرگونى و حال به حال شدن دنيا پند نگيرد و بىنيازترين مردم كسى است كه اسير حرص نباشد . ( 2 ) امير المؤمنين على ( ع ) فرموده است ، هر گاه حكيمان و فقيهان به يك ديگر نامه مىنوشته‌اند ، سه چيز را مىنوشته‌اند كه چهارمى همراه آن نبوده است و آن سه جمله اين‌هاست : هر كس همتش براى آخرت باشد ، خداوند گرفتارى دنياى او را كفايت مىفرمايد و هر كس نهان خويش را اصلاح كند خداوند آشكاراى او را اصلاح مىفرمايد و هر كس آنچه را ميان او و خداوند است اصلاح كند ، خداوند آنچه را ميان او و مردم است اصلاح مىفرمايد . « 1 » ( 3 ) امام صادق ( ع ) فرموده است ، روزى داود ( ع ) براى خواندن زبور بيرون آمد و هر گاه كه او زبور مىخواند ، هيچ پرنده و جانور وحشى و كوه و سنگى باقى نمىماند مگر آنكه با او همخوانى مىكرد ، داود ( ع ) همچنان به راه خود ادامه داد تا كنار كوهى رسيد كه پيامبرى به نام حزقيل در آن زندگى مىكرد و چون حزقيل آواى كوهها و پرندگان و جانوران را شنيد ، دانست كه داود ( ع ) آمده است . داود گفت : اى حزقيل ! آيا اجازه مىدهى كه بالاى كوه و پيش تو آيم ؟ گفت : نه . خداوند به حزقيل وحى فرمود كه داود را سرزنش مكن و از من عافيت بخواه . حزقيل برخاست و دست داود را گرفت و او را كنار خود برد . داود از او پرسيد كه اى حزقيل ! آيا تاكنون آهنگ گناهى كرده‌اى ؟ گفت : نه . پرسيد آيا به دنيا توجه كرده‌اى و دوست داشته‌اى كه از شهوت و لذت آن بهرمند شوى ؟ گفت : آرى ، اين موضوع گاهگاهى در من ظاهر مىشود ، پرسيد در آن هنگام چه مىكنى ؟ گفت : وارد اين دره مىشوم و از آنچه در آن است عبرت مىگيرم . داود ( ع ) وارد آن دره شد و ديد بر تختى جمجمه و استخوانهاى پوسيده‌يى است و لوحه‌يى آهنى نصب است كه بر آن چيزى نوشته است . داود ( ع ) به آن لوحه نگريست و در آن چنين نبشته بود : من فلان پادشاهم كه هزار سال پادشاهى كردم و هزار شهر ساختم و از هزار دوشيزه كام گرفتم و سرانجام عمر من چنين شد كه خاك ، بستر من و سنگ بالش ، و ماران و كرمها همسايگان من شدند . هر كس به زيارت من مىآيد به دنيا شيفته نشود . « 2 »

--> ( 1 ) . خصال ، ص 143 ، ج 1 . م . ( 2 ) . به نقل از امالى و كمال الدين صدوق ( رضي الله عنه ) ، در بحار الانوار ، ص 25 ، ج 14 ، آمده است . م .