الفتال النيسابوري ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
491
روضة الواعظين و بصيرة المتعظين ( فارسي )
است فرو مىريزد و همچنين گناهانى كه زبان و دهانت از راه گفتار ناصواب به دست آورده است فرو مىريزد و چون دو دست خود را بشويى ، گناهان دست راست و چپ تو فرو مىريزد و چون بر سر و پشت پاهاى خود مسح كشى ، گناهانى كه به سوى آن قدمهايت گام برداشتهاند فرو مىريزد ، و اين پاداش وضوى تو است . دنباله اين خبر به خواست خداوند متعال در فصل نماز بيان خواهد شد . « 1 » ( 1 ) امام صادق ( ع ) فرموده است ، روزى امير المؤمنين على ( ع ) همراه پسرش محمد بن حنفيه نشسته بود و فرمود : محمد برايم ظرف آبى بياور تا براى نماز وضو بگيرم محمد آب آورد ، امير المؤمنين با دست راست آب بر دست چپ خويش ريخت و فرمود « به نام خدا و سپاس خدا را كه آب را پاككننده قرار داد و آن را پليد قرار نداد . » سپس بر موضع بول خويش آب ريخت « 2 » و گفت « پروردگارا ! آلت جنسى مرا در پارسايى و عفت بدار و عورتم را بپوشان و بدنم را بر دوزخ حرام فرماى » ، آنگاه مضمضه كرد ( آب در دهان گرفت و بيرون ريخت ) و گفت « پروردگارا ! در آن روز كه ترا ديدار مىكنم برهان مرا به من تلقين فرماى و زبانم را به ياد و نام خودت گشاده دار . » سپس استنشاق كرد و آب به بينى خود كشيد و گفت « پروردگارا ! بوى بهشت را بر من حرام مگردان و مرا از آن محروم مدار و مرا از آنان قرار بده كه بوى و رايحه و عطر بهشت را استشمام مىكنند . » آنگاه صورت خويش را شست و گفت « پروردگارا ! چهره مرا در آن روز كه چهرهها سياه مىشود سپيد بدار و در آن روز كه برخى از چهرهها سپيد است چهرهام را سياه مفرماى . » آنگاه دست راست خويش را شست و گفت « پروردگارا ! نامه عمل مرا به دست راستم عنايت فرماى و جاودانگى در بهشت را به دست چپم ارزانى فرماى و با من محاسبه آسانى انجام بده . » سپس دست چپ خويش را شست و گفت « پروردگارا ! كارنامهء مرا به دست چپم عنايت مفرماى و آن
--> ( 1 ) . اين روايت در امالى صدوق دو بار آمده است . ( صفحات 328 و 549 ) در منابع اهل سنت از طرق ديگر و نسبتا با تفصيل بيشتر در صفحات 4 تا 7 اخبار مكه ابو الوليد ارزقى ( قرن سوم هجرى ) آمده است . رك . به : چاپ مكه ، 1398 قمرى و به ترجمهء آن به قلم اين بنده . م . ( 2 ) . خوانندگان ارجمند توجه خواهند داشت كه چون همواره آب در دسترس نبوده است ، گاهى پس از قضاى حاجت و ادرار كردن با سنگ و كلوخ طاهر خود را پاك و خشك مىكردهاند و به هنگام وضو ، شستن آلت براى زدودن نجاست با آب واجب بوده است و در اين مورد بايد به كتابهاى فقهى و رسالههاى عمليه مراجعه كرد . م .