خيرخواهى است كه بر قوم خود مهربان است . « 1 » ( 1 ) ابن زياد همراه شمر بن ذى الجوشن براى عمر بن سعد نامه نوشت كه به حسين و يارانش پيشنهاد كن تسليم بدون قيد و شرط به حكم من شوند . اگر پذيرفتند ، آنان را سالم پيش من بفرست و اگر نپذيرفتند با آنان جنگ كن . به شمر هم گفت : اگر عمر بن سعد چنين كرد از او اطاعت كن و سخن او را بشنو و اگر از جنگ با ايشان خوددارى كرد ، تو فرماندهء سپاه خواهى بود . گردن عمر بن سعد را بزن و سرش را پيش من بفرست . در نامه‌يى كه براى عمر بن سعد نوشته بود اين مطالب را هم گنجانيده بود كه من ترا پيش حسين نفرستاده‌ام كه از جنگ با او خوددارى و امروز و فردا كنى ، يا براى او آرزوى سلامت و زنده ماندن داشته باشى يا آنكه از سوى او براى من عذر و بهانه بياورى و براى او شفاعت كنى . دقت كن اگر حسين و يارانش به فرمان من تن دادند و تسليم شدند آنان را سالم پيش من فرست و اگر نپذيرفتند به آنان بتاز و همه را بكش و ايشان را پاره پاره كن كه سزاوارند و چون حسين كشته شد بر پشت و سينه‌اش اسب بتاز كه او سركش و ستمگر است . اگر فرمان ما را اجرا كردى به تو پاداش شنوندهء مطيع خواهيم داد و اگر نمىپذيرى از كار و سپاه ما كناره بگير و سپاه را به شمر بن ذى الجوشن بسپر كه ما فرمان خود را چنين صادر كرده‌ايم . ( 2 ) شمر اين نامه را براى عمر بن سعد آورد كه چون خواند ، بانگ برداشت كه اى سواران خدا سوار شويد ! و شما را به بهشت مژده باد . سوار شدند و پس از نماز عصر بود و به سوى خيمه‌هاى امام حسين آمدند . در اين حال امام حسين ( ع ) جلو خيمهء خود در حالى كه شمشيرش را بر زانو داشت نشسته بود و سر بر زانو نهاده بود و لحظه‌يى آن حضرت را خواب در ربود . خواهرش هياهوى لشكر را شنيد و گفت : اى برادر ! آيا هياهو را نمىشنوى ؟ امام حسين ( ع ) سر برداشت و فرمود : هم اكنون در خواب رسول خدا را ديدم كه به من فرمودند تو پيش ما خواهى آمد . خواهر بر چهرهء خود زد و بانگ برداشت كه اى واى . امام حسين ( ع ) فرمود : خواهركم ! آرام باش . خدايت رحمت كناد ، بر تو وايى نخواهد بود . « 2 »

--> ( 1 ) . در اينجا در ارشاد مفيد ، ص 212 و در ترجمهء تاريخ طبرى ، ص 3009 و ترجمهء نهاية الارب ، ص 164 ، ج 7 ، آمده است كه شمر به ابن زياد پيشنهاد كرد كه نبايد به اين سخنان گوش داد . براى اطلاع بيشتر به آن كتابها مراجعه شود . نمىدانم آيا فتال ( 2 ) . در اينجا در ارشاد مفيد ، ص 212 و در ترجمهء تاريخ طبرى ، ص 3009 و ترجمهء نهاية الارب ، ص 164 ، ج 7 ، آمده است كه شمر به ابن زياد پيشنهاد كرد كه نبايد به اين سخنان گوش داد . براى اطلاع بيشتر به آن كتابها مراجعه شود . نمىدانم آيا فتال شخصا اين گونه حذف و تلخيص كرده است يا كاتبان نسخه‌ها ؟ و توجه امام حسين ( ع ) به برادر گراميش عباس ( ع ) و گفتگوى ايشان با سپاه و تاريخ آن روز را كه عصر پنجشنبه نهم محرم بوده است نيز حذف كرده است يا حذف شده است ؟ م .