زياد بخواه و آن را دفن كن و كسى پيش حسين ( ع ) بفرست كه او را برگرداند كه من براى او نامه نوشته و اطلاع داده‌ام مردم فقط با او همراهند و چنين مىبينم كه او به اين شهر مىآيد . ( 1 ) عمر بن سعد به ابن زياد گفت : اى امير ! آيا مىدانى چه مىگويد ؟ و تمام سخنان مسلم را به او بازگو كرد . ابن زياد گفت : « شخص امين هرگز خيانت نمىكند ، ولى گاهى خائن را امين مىپندارند . » و سپس به ابن سعد گفت : اما مال تو از خود تو است و ما ترا منع نمىكنيم . هر كارى كه دوست دارى بكن . اما جسد مسلم ، پس از اينكه ما او را كشتيم براى ما مهم نيست كه نسبت به آن چه كارى بشود . اما حسين ، اگر او به سراغ ما نيايد ما به سراغ او نخواهيم رفت . « 1 » ( 2 ) سپس ابن زياد گفت : مسلم را بالاى بام ببريد ، گردنش را بزنيد و جسدش را از بالا به پايين اندازيد و گفت : اين كسى كه مسلم بر سرش ضربه زده است كجاست و بكر بن حمران احمرى را خواست و گفت : او را به پشت بام ببر و گردنش را بزن . مسلم را به سوى بام بردند و او در آنجا تكبير مىگفت و استغفار مىكرد و بر رسول خدا ( ص ) درود و صلوات مىفرستاد و مىگفت : پروردگارا ! ميان ما حكم فرماى . اين قوم ما را فريب دادند و به ما دروغ گفتند و از يارى دادن ما خوددارى كردند . او را بالاى بام بردند و مشرف به جايى كه امروز بازار كفش‌دوزهاست گردنش را زدند و جسدش را هم در پى سرش از بالا به پايين انداختند . قيام مسلم بن عقيل ( رضي الله عنه ) در كوفه ، روز سه شنبه هشتم ذى حجهء سال شصتم هجرت بود و شهادتش روز چهارشنبه نهم ذى حجه ، يعنى روز عرفهء آن سال بود . ( 3 ) و چون امام حسين ( ع ) آهنگ عراق فرمود ، طواف و سعى ميان صفا و مروه كرد و از احرام بيرون آمد و حج خود را مبدل به عمره فرمود ، زيرا بيم آن داشت كه اگر حج انجام دهد در مكه آن حضرت را بگيرند و بازداشت كنند و پيش يزيد بفرستند . در مدت اقامت حسين ( ع ) در مكه تنى چند از مردم حجاز و تنى چند از مردم بصره هم به ايشان پيوسته بودند كه همراه آن حضرت و افراد خاندان و وابستگان

--> ( 1 ) . همانطور كه در چند صفحه پيش يادآورى شد ، مأخذ عمدهء فتال نيشابورى كتاب ارشاد مفيد است ، ولى مطالب را تلخيص كرده است . در اينجا هم گفتگوى مسلم ( رضي الله عنه ) با ابن زياد را حذف كرده است و براى اطلاع بيشتر بايد به بخش زندگى حضرت امام حسين ( ع ) در ارشاد مراجعه كرد . م .