( 1 ) و امام حسن ( ع ) به پيامبر ( ص ) گفت : اى رسول خدا ! براى كسى كه ما را زيارت كند چه پاداشى خواهد بود ؟ فرمود : هر كس مرا در حال حيات يا پس از مرگ زيارت كند و پدر و خودت و برادرت را در زندگى يا پس از مرگ زيارت كند ، بر عهدهء من است كه روز رستاخيز او را نجات دهم . ( 2 ) دعبل بن على خزاعى به خود مىگويد : « آرام بگير كه در اين مورد براى تو چه بسيار سرمشق است . شدت و هيجان اندوه خود را با ياد آورى رحلت پيامبر و كشته شدن وصى او و بريدن سر حسين و مسموم شدن حسن تسكين ببخش . » « 1 » و اين شعر هم سروده شده است : « اندوههاى روزگار ابرهاى فشرده بر يك ديگر است و چشم حوادث با اشگ خود فاجعه مىبارد . هر گاه اندوهها بر تو هجوم مىآورد ، با ياد آوردن مصيبتهاى اولاد فاطمهء بتول ( ع ) آنها را آرام كن . » « 2 » ( 3 ) مجلس بيستم در چگونگى شهادت امام حسين ( ع ) ( 4 ) خداوند متعال در آيهء 42 سورهء ابراهيم فرموده است : « و هرگز خداوند را از آنچه ستمگران مىكنند غافل مدان . » ( 5 ) و در آيهء 227 سورهء شعراء مىفرمايد : « و به زودى آنان كه ستم مىكنند خواهند دانست كه به چه كيفر گاهى بازمىگردند . » ( 6 ) امام رضا ( ع ) فرموده است : محرم ماهى است كه مردم دورهء جاهلى جنگ و خون ريزى در آن را حرام مىدانستند ولى ريختن خونهاى ما در آن ماه روا دانسته شد و حرمت ما در آن دريده شد و كودكان و زنان ما در آن اسير شدند و خيمه‌هاى ما را آتش زدند و هر چه در آن بود غارت كردند و در كار ما رعايت هيچ حرمتى

--> ( 1 ) . اين دو بيت دعبل صحيح‌تر و كامل‌تر در مناقب ، ص 46 ، ج 4 ، آمده است . م . ( 2 ) . در همان صفحهء 46 مناقب ، اين دو بيت به شاعرى به نام منبه صوفى نسبت داده شده است و چون صحيح‌تر بود ، از آن ترجمه شد . خوانندگان گرامى توجه دارند كه ابن شهر - آشوب شاگرد فتال است و مطالب بسيارى از روضة الواعظين در مناقب آورده است . م .