او كه در خردسالى با يتيمى و تهى دستى و پاى پياده از دامغان به آستان مقدس رضوى پناه آورده بود ، همه چيز خود را از ذره پرورى آن حضرت مىدانست و خداى را سپاس كه آن كودك بىپناه در اثر تابش پرتو ولايت توفيق يافت پنجاه سال از مدرسان طراز اول حوزهء علميهء مشهد باشد و علمش به زيور عمل آراسته و دلش از هر تعلقى پيراسته شود و به چيزى جز تدريس و تهذيب اخلاقى طلاب نينديشد . خداى رحمت كند استاد بزرگوار ما مرحوم سيد الشعراء اميرى فيروز كوهى را كه در قصيده‌يى ضمن بيان سرگذشت آن عزيز چه نيكو سروده است : نز فلك يك گرده نانم در بساط * نز جهان يك جرعه آبم در غدير علم‌جويان دادخواهان از سپهر * جستم از خاك رضا ( ع ) تخت و سرير و آن قدر ماندم در آن درگه مقيم * تا شد از خاك درش چشمم قرير جز وى و الطاف نامحدود او * نيستم از هيچ كس منت پذير فراموش نمىكنم كه مكرر به اين بنده مىفرمود متون كهن در بارهء اهل بيت ترجمه شود كه نشان دهنده ولايت خالص سلف صالح است . همچنين از دو برادر معظم خود حضرت استاد دكتر احمد و حضرت حجة الاسلام حاج شيخ محمد رضا مهدوى دامغانى ادام الله ايام افاضاتهما ، سخت سپاسگزارم كه در رفع مشكلاتى كه به ذهنم رسيده و پرسيده‌ام مرا يارى داده‌اند و چه بسا نارسايىها كه متوجه نبوده‌ام بپرسم و خطاى آن بر عهدهء خود اين بنده است . از اعضاى شركت نشر « نى » سپاسگزارم كه با گشاده‌رويى اين كار در سلسله كارهاى خود قرار داده‌اند ، خداوندشان توفيق بيشتر در نشر آثار دينى و علمى كرامت فرمايد . اگر اندك خدمتى صورت گرفته است از مصاديق « اللهم ما بنا من نعمة فمنك وحدك لا شريك لك » است و هر گونه سهو و خطا سر زده از نفس گنهكار اين بنده است . اميدوارم به چشم رضا و مرحمت مقبول پيشگاه اهل بيت عصمت و طهارت قرار گيرد كه لا يستطيع جواد كنه جودهم * و لا يدانيهم قوم و ان كرموا يستدفع الشر و البلوى بحبهم * و يسترب به الاحسان و النعم كمترين بندهء درگاه نبوى ، محمود مهدوى دامغانى مشهد مقدس رضوى پنجشنبه ، بيستم جمادى الثانيهء 1407 قمرى ( ميلاد فرخندهء حضرت زهرا سلام الله عليها ) ، برابر 30 بهمن 1365 خورشيدى و 19 فوريهء 1987 ميلادى .