بر قتل حسين ارض و سما مىگريند * از عرش على ، تا به ثرا مىگريند ماهى ته آب و مرغ در روى هوا * در ماتم شاه كربلا مىگريند و گريه در اين ماتم موجب حصول رضاى ربّانى و سبب وصول به رياض جاودانى است ، چنانچه در آثار آمده كه « من بكى على الحسين أو تباكى وجبت له الجنة » يعنى هر كه بر حسين بگريد يا خود را به تكلّف به گريه وادارد ، سزاوارتر باشد كه او را به بهشت برند . شيخ جار اللّه علّامه فرمود كه هر كه بگريد بر حسين ، بهشت او را واجب شود و هر كه خود را گريان فرا نمايد به حكم « من تشبّه بقوم فهو منهم » در وعده « وجبت له الجنة » داخل است . امام رضى بخارى آورده كه اى عزيزان خاك كربلا خاكى است كه در آن خاك تخم شهادت كشته‌اند و آب از ديده محبّان و هواداران مىطلبد كه « من بكى على الحسين » . پس هر آن شخصى كه از جويبار ديده آبى به خاك كربلا فرستد ، هرآينه تخم محبّت كه در زمين سعادت اهل شهادت كشته باشد ، در مزرعهء رضا به ، آب ديدهء وى پرورش يابد و چون از منزل « الدنيا مزرعة الآخرة » بيرون رود ، محصول آن نعيم جنّت و نسيم بهجت بود كه « وجبت له الجنة » براى اين است كه جمعى از محبان اهل بيت هر سال كه ماه محرم درآيد ، مصيبت شهدا را تازه سازند و به تعزيت اولاد حضرت رسالت پردازند ، همه را دلها بر آتش حسرت بريان گردد و ديده‌ها از غايت حيرت ، گريان . ز اندوه اين ماتم جان گسل * روان گردد از ديده‌ها خون دل و اخبار مقتل شهدا كه در كتب مسطور است تكرار نمايند و به آب ديده غبار ملال از صفحه سينه به زدايند و هر كتابى كه در اين باب نوشته‌اند اگر چه به زيور حكايت شهدا حالى است اما از سمت جامعيت فضايل سبطين و تفاصيل احوال ايشان خالى است و بدين سبب اشارت عالى از عالى حضرت سلطنت رتبت نقابت منقبت شاهزاده اعظم نقاوه ملوك الأمم آفتاب تابان فلك بختيارى ، ماه درخشان سپهر شهريارى ، شرف العترة النّبويه عزّ الفرقة العلوية المخصوص بالنسب الحسنى و المختصّ بالحسب الحسينى داراى جمشيد مخبر فريدون فر خورشيد منظر خلاصهء اولاد سلاطين نامدار نقاوهء احفاد خواقين عالى مقدار .