ابراهيم بيضون ( مترجم : اصغر محمدى سيجانى )
37
الإمام علي في رؤية النهج ورواية التاريخ ( رفتار شناسى امام على در آيينه تاريخ ) ( فارسي )
5 على با ابو بكر و عمر صفحهء بيعت بسته شد و همه در زير پرچم حكومت جديد در آمدند . از جمله جريان انصار كه ثمرهء تحرك خود را - و لو نه در كوتاه مدت - برچيد . تحركى كه كودتايى عليه مهاجرين و به طور مشخص عليه قريش تفسير شد ( بعدها امويان اين گونه به موضوع مىنگريستند ) . رهبر انصار يعنى سعد ابن عباده ، از صحنه حذف گرديد و از سياست كنارهگيرى كرد و در يك روستاى كوچك ، از توابع حوران در منطقهء شام ، گوشهء عزلت گزيد . همچنين انصار نقش خود در زمان رسول اكرم ( ص ) را از دست دادند و هيچ يك از آنها در ميان فرماندهان لشكر اسلام در هجوم به اهل ردّه و يا ديگر لشكركشيهايى كه بعدا انجام شد حضور نداشتند . و در ميان فرمانروايانى كه براى استانهاى مختلف برگزيده شدند ، هيچ يك از انصار ديده نمىشوند . به استثناى دوران خلافت على ( ع ) ، انصار هيچ گونه نقشى در دوران خلفاى راشدين نداشتند . و در دوران خلافت اموى با محروميت و احيانا پيگرد و سركوب كه خصوصا در جنگ حرّه و شرايطى كه پس از آن متجلى شد ، مواجه گرديدند . اين در صورتى است كه نقش ثانوى تعداد اندكى از آنان را در نظر نگيريم كه در دوران محنت عثمان در كنار او ايستادند و بر اين اساس حكومت بنى اميه آنان را تحت حمايت خود گرفت ، نظير نعمان بن بشير و مسلمة بن فحله و حسان بن ثابت . امام على ( ع ) با ارادهء خود - و نه تسليم در برابر زور - در كنار خلافت ابو بكر قرار گرفت ، و تأييد كامل خود را براى فايق آمدن بر چالشهاى آن مرحلهء دشوار در اختيار خليفه قرار داد . و ابو بكر نيز فرصت را براى همكارى با على ( ع ) از دست نداد ، به ويژه كه مىكوشيد تا در راه مستحكم كردن جبههء داخلى در مدينه مهاجرين را قوى و نيرومند سازد . شايد در آن شرايط و مرحلهء دقيق به اين باور رسيده بود كه ضرورتا بايد به اين مسأله اولويت دهد ، چه بسا اين ستمگرى با تعصب قبيلهاى نيز همراه بود . تعصبى كه در برابر گردهمايى سابق انصار با چالش رو به رو بود . و در يكپارچگى مهاجران در